ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ "D2B" SEEDERS ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΩΝ

Είχα την χαρά να παρακολουθήσω μία ημερίδα που οργάνωσε η εταιρεία D2B Seeeders, για την παρουσίαση ενός νέου, καινοτόμου εγχειρήματος (https://www.eventora.com/.../analytikh-paroysiash-programma/),

το οποίο αποσκοπεί στην αξιοποίηση των αποστρατευόμενων Στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας που επιθυμούν να ενταχθούν στην αγορά εργασίας του ιδιωτικού τομέα, είτε ως ελεύθεροι επαγγελματίες ή επιχειρηματίες είτε ως μισθωτοί στην αγορά αυτή.

Ικανότατα στελέχη του ιδιωτικού τομέα και ικανότατοι πρώην στρατιωτικοί που δουλεύουν ήδη με επιτυχία στον ιδιωτικό τομέα συμμετείχαν στις συζητήσεις, παρουσίασαν τις εμπειρίες τους και αναφέρθηκαν στις απαιτήσεις του ιδιωτικού τομέα όσον αφορά τις προσλήψεις προσωπικού.

Εξαιρετική και πολύτιμη η πρωτοβουλία, με τεράστια δυναμική κι εύχομαι να έχει ανταπόκριση, δεδομένου του μεγάλου δυναμικού που υπάρχει μεταξύ των συναδέλφων που αποστρατεύονται αλλά και των εν ενεργεία που θέλουν να συνεχίσουν στην συνέχεια την καριέρα τους στον ιδιωτικό τομέα αλλά και των δυνατοτήτων που παρουσιάζονται για τις εταιρείες, για να εκμεταλλευθούν τις τεράστιες γνώσεις κι εμπειρίες σε πολλά διαφορετικά πεδίο των πρώην στρατιωτικών.

Αυτό που ειπώθηκε από πολλούς ομιλητές, ήταν ότι ότι οι στρατιωτικοί πρέπει να αλλάξουν αντιλήψεις εντασσόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και ότι χρειάζεται να προσαρμοστούν στις ιδιαιτερότητες του νέου περιβάλλοντός τους, «γιατί δεν μπορούν πλέον να διατάζουν».

Κι εδώ εκφράσθηκαν οι αντιρρήσεις μου.

Οι οποίες αναφέρονται στο ότι υπάρχει μία γενίκευση «στρατιωτικοί» είτε «ένστολοι», ένα στερεότυπο που τους υποβαθμίζει, αφού αφενός δεν είναι όλοι ίδιοι, αφετέρου οι γνώσεις και οι εμπειρίες τους διαφέρουν (όπως άλλωστε δεν έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά και οι εργαζόμενοι σε οιαδήποτε θέση στον ιδιωτικό τομέα - και οι διευθυντές και ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων διαφέρουν σε όλο το φάσμα μεταξύ έλλειψης οργάνωσης και διοικητικών ικανοτήτων μέχρι και πλήρους ιεραρχικού και αυταρχικού συστήματος διοίκησης και λειτουργίας των εταιρειών).

Οι μηχανικοί και τεχνικοί, όπως και οι μηχανολόγοι όπλων και όσοι ασχολούνται με τις επικοινωνίες και τα πληροφοριακά συστήματα, π.χ., είναι άριστοι, με τεράστια εκπαίδευση, γνώση κι εμπειρίες, που δύσκολα τις βρίσκεις και στον ιδιωτικό τομέα, κάποιο άλλοι είναι εξαιρετικοί στην διοίκηση προσωπικού, επίσης με σπουδές γνώσεις κι εμπειρίες, κάποιοι άλλοι έχουν τεράστιες ικανότητες λογιστικής διαχείρισης, ικανότητες λήψης αποφάσεων, άλλοι στην στρατηγική και στον στρατηγικό σχεδιασμό ή στην επιχειρησιακή τέχνη (που είναι η αχίλλειος πτέρνα και στον επιχειρηματικό κόσμο και στο δημόσιο κλπ).

Ένα πολύ μεγάλο κοινωνικό κεφάλαιο που εν πολλοίς μένει αναξιοποίητο, μία μεγάλη δεξαμενή άντλησης ικανών και εξειδικευμένων στελεχών σε ιδιαίτερα απαιτητικούς τομείς, που μπορεί να ενισχύσει άμεσα και τις εταιρείες και την ίδια την χώρα (οικονομικά, κοινωνικά, στον κρατικό μηχανισμό και στην αυτοδιοίκηση επίσης).

Και οπωσδήποτε αυτό που ελέχθη από κάποιον διευθυντή εταιρείας - ότι θα πρέπει να μάθουν πρώτα να βγάζουν φωτοτυπίες - είναι τεράστια αφέλεια που χαρακτηρίζει αυτόν που την είπε, αφού ανθρώπους με σπουδές, γνώσεις κι εμπειρίες, που έχουν κεκτημένο την ικανότητα να εργάζονται σε δομημένα συστήματα, δεν τους αξιοποιείς άμεσα βάζοντάς τους να βγάζουν φωτοτυπίες.

Μετά από κάποια περίοδο σύντομης προσαρμογής, για να αντιληφθούν τις λειτουργίες, τους σκοπούς και την κουλτούρα της εταιρείας, τους ρίχνεις στην μάχη της παραγωγικής διαδικασίας και της δημιουργικότητας.

Άλλο ένα στερεότυπο που ακούστηκε από διευθυντή εταιρείας ήταν, ότι οι στρατιωτικοί δεν είναι δημιουργικοί.

Τεράστιο λάθος, που δείχνει ότι δεν αντιλαμβάνεται ότι η έννοια της δημιουργικότητας αναφέρεται σε πολλά διαφορετικά πεδία και είναι ιδιαίτερο εγγενές χαρακτηριστικό και εσωτερική τάση των ανθρώπων και υπάρχουν διαφοροποιήσεις στην ένταση στους εργαζόμενους σε όλα τα επαγγέλματα.

ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ

Όλα όσα προανέφερα δείχνουν και το χάσμα των αντιλήψεων που υπάρχει στην αγορά εργασίας, για την αξιοποίηση των στρατιωτικών που τελειώνουν την καριέρα τους στις ένοπλες δυνάμεις και θέλουν να ενεργοποιηθούν στον ιδιωτικό τομέα, ως εργαζόμενοι σε εταιρείες, σε οργανισμούς είτε ως επιχειρηματίες οι ίδιοι και ελεύθεροι επαγγελματίες.

Και γι αυτό το έργο της D2B Seeders, για να ενισχύσει την δυναμική τους στην αγορά εργασίας, προετοιμάζοντας τους με τον καλύτερο τρόπο για τις απαιτήσεις του νέου περιβάλλοντος, γεφυρώνοντας το χάσμα αντιλήψεων και διαμεσολαβώντας ένθεν κι ένθεν, είναι εξαιρετικά ευφυές και πολύτιμο, τόσο για τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους στρατιωτικούς, όσο και για τις εταιρείες, τους οργανισμούς και την κοινωνία ολόκληρη.

Είμαστε μικρή χώρα και πρέπει να αξιοποιηθεί με τον καλύτερο τρόπο όλο το εργατικό δυναμικό της, προς όφελος των ενδιαφερομένων, των εταιρειών, της κοινωνίας και της χώρας ολόκληρης.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ αγαπητέ κε Κωνσταντίνε Μιχανετζή σε σας και στους συνεργάτες σας στην Seeders D2B, για την καινοτόμο, δυναμική και πολύτιμη πρωτοβουλία σας και εύχομαι καλή επιτυχία..

 ΣΥΝΑNΤAΓΩΝΙΣΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΡΩΝΤΩΝ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ (CO-OPETITION)

Μερικές ημέρες πριν, όταν ο ISIS επιτέθηκε στο Χαλέπι στην Συρία, αναφέρθηκα στον ΣΥΝΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ που θα προέκυπτε μεταξύ των κύριων δρώντων στην Συρία (ανταγωνιστές κάποτε, συνεργάτες τώρα, και το αντίθετο, στο ίδιο πεδίο).

ΣΥΝ-ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Αυτό που παρατηρούμε στις πολλές σημερινές συγκρούσεις είναι ότι τα κράτη συχνά συνεργάζονται σε ορισμένα ζητήματα (π.χ. κλιματική αλλαγή, διεθνής ασφάλεια) ενώ παράλληλα ανταγωνίζονται σε άλλα (π.χ. οικονομική επιρροή, στρατιωτική ισχύς).

Ο συνανταγωνισμός (coopetition) χαρακτηρίζει αυτήν ακριβώς την ταυτόχρονη ύπαρξη συνεργασίας και ανταγωνισμού μεταξύ κρατών ή άλλων δρώντων και αντικατοπτρίζει τη ρεαλιστική φύση του διεθνούς συστήματος.

Η έννοια αυτή αναγνωρίζει ότι οι διεθνείς σχέσεις δεν χαρακτηρίζονται αποκλειστικά από σύγκρουση ή συνεργασία, αλλά από έναν συνδυασμό των δύο, ανάλογα με τα συμφέροντα και τις συνθήκες.

Ακόμα και κατά τη διάρκεια συγκρούσεων, τα κράτη μπορεί να βρίσκουν πεδία συνεργασίας. Για παράδειγμα, δύο αντίπαλες δυνάμεις μπορεί να συνεργάζονται για την αποτροπή της εξάπλωσης των πυρηνικών όπλων, ενώ ταυτόχρονα ανταγωνίζονται στρατιωτικά ή γεωπολιτικά.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

1) Ο Θουκυδίδης αποτυπώνει με ακρίβεια το πώς ο συνανταγωνισμός λειτουργεί ως βασικός μηχανισμός στις διεθνείς σχέσεις της εποχής του. Οι πόλεις-κράτη επιδίωκαν να εξασφαλίσουν την ηγεμονία ή την επιβίωσή τους μέσω σύνθετων στρατηγικών συνεργασίας και ανταγωνισμού, διαμορφώνοντας έτσι τη γεωπολιτική σκηνή της αρχαίας Ελλάδας.

2) Χαρακτηριστική είναι η σχέση των ΗΠΑ με την Κίνα. Παρά τον στρατηγικό ανταγωνισμό τους εξοπλισμούς, στην οικονομία, στην τεχνολογία κλπ, εν τούτοις συνεργάζονται σε ζητήματα όπως η παγκόσμια σταθερότητα, το διάστημα και η κλιματική αλλαγή.

3) Η Ρωσία με τις χώρες του Δυτικού κόσμου (παρά τις γεωπολιτικές εντάσεις, και την εισβολή στην Ουκρανία), συνεχίζουν τυπικά είτε άτυπα να συνεργάζονται σε θέματα ενέργειας, στο διάστημα, στην μάχη κατά της τρομοκρατίας κλπ.

4) Στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, υπήρξε και αναδεικνύεται εκ νέου συχνή συνεργασία και σύγκρουση μεταξύ κρατών όπως η Ρωσία, το Ιράν, οι ΗΠΑ αλλά αι η Τουρκία, με τοπικές πολιτοφυλακές και τρομοκρατικές ομάδες, όπως οι Κούρδοι μαχητές ή ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (FSA) (γνωστός και ως Τουρκο-υποστηριζόμενος Ελεύθερος Συριακός Στρατός (TFSA)), ο ISIS η Al Qaeda κλπ.

5) Στην Νιγηρία, σε ενδοκρατικό επίπεδο, η συνεργασία μεταξύ του νιγηριανού στρατού και της Πολιτικής Κοινής Ομάδας Δράσης (CJTF) στη μάχη κατά της Μπόκο Χαράμ δείχνει πώς κρατικοί και μη κρατικοί φορείς μπορούν να συνεργάζονται, παρά τις μακροπρόθεσμες συγκρούσεις μεταξύ τους.

Αυτές οι συνεργασίες εξυπηρετούν στρατηγικούς στόχους όταν συμπίπτουν τα συμφέροντα, αλλά και δημιουργούν ανταγωνισμούς και συγκρούσεις μεταξύ των πρώην συνεργατών, όταν τα συμφέρονται συγκρούονται και στόχοι αλλάζουν. Και μάλιστα μπορεί ο συνανταγωνισμός να εκδηλώνεται την ίδια στιγμή, όταν οι δρώντες, με συνεργατικό φαινομενικά τρόπο, επιδιώκουν να υποστηρίξουν τα ιδιαίτερα συμφέροντα εις βάρος των συνεργατών τους.

ΘΕΩΡΗΤΙΚΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΛΥΣΕΙ ΤΟΝ ΣΥΝ-ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ

1) Ο Kenneth Waltz, στο πλαίσιο του νεορεαλισμού, επισημαίνει ότι το διεθνές σύστημα αναγκάζει τα κράτη να ισορροπούν μεταξύ συνεργασίας και ανταγωνισμού για την επιβίωσή τους.

2) Οι Robert Keohane & Joseph Nye, στο έργο τους «POWER AND INTERDEPENDENCE», τονίζουν ότι η παγκοσμιοποίηση έχει αυξήσει τη συνεργασία σε ορισμένους τομείς, ακόμη και μεταξύ ανταγωνιστικών κρατών.

3) Ο Alexander Wendt, στο έργο του «Social Theory of International Politics», από τη σκοπιά του κοινωνικού κονστρουκτιβισμού, υποστηρίζει ότι οι σχέσεις μεταξύ κρατών δεν είναι στατικές αλλά διαμορφώνονται από κοινωνικές αλληλεπιδράσεις. Έτσι, οι καταστάσεις συνανταγωνισμού είναι αποτέλεσμα διαμορφωμένων αντιλήψεων και δομών.

4) Ο Antonio Gramsci, στα «τετράδια της Φυλακής», αναλύοντας το "stato integrale" και την "ηγεμονία", αναγνωρίζει τον ανταγωνισμό, την διαπλοκή και τον αλληλοσυσχετισμό των δρώντων που θα συμβάλουν καταλυτικά στην πάλη για την ηγεμονία. Αυτό σημαίνει ότι η εάν η κυρίαρχη ομάδα θέλει να γίνει και ηγεμονική οφείλει πέραν του ανταγωνισμού, να προβεί σε ανάλογες συνεργασίες και υποχωρήσεις, να κάνει τους απαραίτητους συμβιβασμούς σε ορισμένα σημεία και να πετύχει έτσι τη βέλτιστη ισορροπία συμφερόντων και δυνάμεων για τον εαυτό της.

5) Οι Adam M. Brandenburger & Barry J. Nalebuff στο εργο τους «Το Co-opetition: A Revolution Mindset that Combines Competition and Cooperation» αξιοποιώντας την θεωρία παιγνίων (κυρίως για τον επιχειρηματικό κόσμο, αλλά ως εργαλείο έχει εφαρμογή και στις διεθνείς σχέσεις), χρησιμοποιούν τον νεολογισμό Co-opetition για να περιγράψουν την έννοια της συνεργασίας που μπορεί να υπάρξει μεταξύ ανταγωνιστών, και πότε είναι ορθολογικό για τους ανταγωνιστές να συνεργαστούν αντί να ανταγωνίζονται καταστροφικά.

ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ

Ο συνανταγωνισμός που παρατηρούμε σήμερα στην Συρία, αντικατοπτρίζει τη σύνθετη φύση των διεθνών σχέσεων, όπου τα κράτη και οι δρώντες λειτουργούν ταυτόχρονα ως σύμμαχοι και αντίπαλοι.

Η έννοια του συν-ανταγωνισμού (coopetition) είναι εμφανής και σε πολλές συγκρούσεις στο ιστορικό συνεχές, τόσο μεταξύ κρατών όσο και μεταξύ κρατών και μη κρατικών παραγόντων, όπως τρομοκρατικές ομάδες και παραστρατιωτικοί οργανισμοί.

Η χώρα μας οφείλει να αντιληφθεί αυτές τις δυναμικές συν-ανταγωνισμού (που δημιουργεί η ευκαιριακή σύγκρουση είτε ταύτιση των συμφερόντων των διεθνών δρώντων) στις σημερινές συγκρούσεις, προκειμένου να ανταποκριθεί με ρεαλισμό και χωρίς αυταπάτες στο δυναμικό διεθνές περιβάλλον, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για τα μεσο-μακροπρόθεσμα συμφέροντά μας.

 Η ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΑΪΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΕΞ & Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ ΤΗΣ "ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΞΙΩΝ"

Το 2021, όταν εορτάζαμε τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 21, η «Κοινωνία Αξιών» επισήμανε στην Κυβέρνηση με δημόσια παρέμβαση ότι θα έπρεπε να τιμηθεί και η Αϊτή στους εορτασμούς για τα 200 χρόνια (https://www.facebook.com/profile/100001004106459/search/...).

Μερικές ημέρες μετά, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναφέρθηκε στο ζήτημα με δική της δημόσια παρέμβαση, και το θέμα πήρε διαστάσεις στον τύπο.

Η κυβέρνηση δεν ανταποκρίθηκε άμεσα, ει μη μόνο η Περιφέρεια Αττικής, που ανέθεσε στο Ινστιτούτο Κοινωνικής Δυναμικής και το Ινστιτούτο Αλέξανδρος Παπαναστασίου (Ινστιτούτα δημιουργηθέντα από την «Κοινωνία αξιών» για τους σκοπούς του κοινωνικού ακτιβισμού) να οργανώσουν μία εκδήλωση πανηγυρική για να τιμήσουμε τους Αϊτινούς που πρώτοι αναγνώρισαν τον αγώνα μας και την ανεξαρτησία. Η εκδήλωση έγινε στο Δημοτικό Θέτρο Πειραιά με παρουσία πλήθους κόσμου, πολιτικών, αυτοδιοικητικών, και άλλων δημόσιων λειτουργών

Διαβάζω σήμερα ότι ο εξαιρετικός πρέσβης μας στον ΟΗΕ κος Σέκερης, υποστήριξε την δέσμευση της Ελλάδας να διατηρηθεί η Αϊτή ψηλά στην ατζέντα του Συμβουλίου Ασφαλείας και στη στενή συνεργασία της Ελλάδας με τη UNICEF για την αντιμετώπιση των αναγκών των παιδιών της Αϊτής.

Όπως δήλωσε: "Η Ελλάδα νοιάζεται για την Αϊτή, είναι χώρα γεωγραφικά μακριά από εμάς αλλά έχουμε πολύ ιδιαίτερο δεσμό. Η Αϊτή ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε το νέο, ανεξάρτητο ελληνικό κράτος τη δεκαετία του 1830"

Αισθανόμαστε υπερήφανοι γιατί ο σκοπός του κοινωνικού ακτιβισμού που επιτελούμε είχε θαυμάσιο αποτέλεσμα.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ

Πολλές φορές με ρωτούν πολλοί πως κάνει πολιτικό ακτιβισμό η «Κοινωνία Αξιών».

Και αυτό γιατί η στερεοτυπική αντίληψη για τον ακτιβισμό είναι να κάνεις πορείες και να κλείνεις δρόμους αντιδρώντας αρνητικά ή επιθετικά, επιβαρύνοντας πολλές φορές και την καθημερινότητα των συνανθρώπων μας.

Κάποιες στιγμές είναι αναγκαίο να συμβεί και αυτό, σε καταστάσεις εξαιρετικά δυσμενείς για το κοινωνικό σύνολο και σε περιπτώσεις εκτροπής της εξουσίας.

Ο πολιτικός και κοινωνικός ακτιβισμός που δεν περιορίζεται μόνο σε διαδηλώσεις και πορείες αλλά περιλαμβάνει δράσεις και προτάσεις προς την κυβέρνηση και τους κρατικούς φορείς είναι μια πολυδιάστατη μορφή συμμετοχής, που στοχεύει σε ουσιαστική αλλαγή.

Περιλαμβάνει τη συλλογή και επιβεβαίωση των δεδομένων, την επί τόπου διερεύνηση, την ανάλυση, την συνεργασία με ειδικούς και τη διαμόρφωση τεκμηριωμένων προτάσεων.

Μέσω υποβολής προτάσεων, μνημονίων, αναλύσεων, δημοσιεύσεων, αναφορών και καταγγελιών σε θεσμικούς φορείς, καθώς και μέσω συναντήσεων με τους φορείς αυτούς και μεσω των διαδικασιών του Κοινοβουλίου, ο ακτιβισμός αυτής της μορφής ενεργοποιεί θεσμικούς μηχανισμούς.

Επιπλέον, χρησιμοποιεί δημόσιες επικοινωνιακές εκστρατείες, κοινωνικά δίκτυα και εκπαιδευτικές δράσεις για την ευαισθητοποίηση των πολιτών και οι καμπάνιες συνηγορίας (advocacy) ενισχύουν τη συμμετοχή των πολιτών.

Επιδιώκει να επισημάνει τάσεις και επερχόμενες πολιτικές και κοινωνικές προκλήσεις με προνοητικότητα (Foresight), να αναδείξει κρίσιμα, σημαντικά είτε παραμελημένα ζητήματα, επηρεάζοντας τις δημόσιες πολιτικές και την ατζέντα του δημόσιου διαλόγου, ασκώντας πίεση για λογοδοσία.

Παράλληλα, παρακολουθεί την εφαρμογή πολιτικών, αξιολογεί τις συνέπειες και αναδεικνύει προβλήματα υλοποίησης.

ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ

Αυτή η μορφή ακτιβισμού επηρεάζει τη λήψη αποφάσεων, προωθεί τη συμμετοχή των πολιτών και καλλιεργεί συνεργασία μεταξύ κοινωνίας και κράτους, οδηγώντας σε βιώσιμες λύσεις με θετικό πρόσημο και μακροπρόθεσμο αντίκτυπο.

Η «Κοινωνία Αξιών» και τα Ινστιτούτα της συνεργάζονται με άλλες κοινωνικές και πολιτικές ομάδες, Επιστημονικά Ινστιτούτα, πρωτοπόρους και προοδευτικούς πολιτικούς, συμμετέχοντας σε δημόσιες διαβουλεύσεις για την ανάπτυξη προτάσεων επί εφαρμοσμένων πολιτικών.

Εύγε στο Υπουργείο Εξωτερικών και στον πρέσβη μας στο ΟΗΕ, για την εξαιρετική τους πρωτοβουλία όσον αφορά την υποστήριξη της Αϊτης στο ζωτικό ζήτημα της προστασίας των παιδιών.

 Ο ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΦΛΟΓΙΖΕΙ ΤΟΝ ΦΑΝΑΤΙΚΟ- ΔΕΝ ΤΟΝ ΜΕΤΑΠΕΙΘΕΙ

Χθες βρέθηκα σε τηλεοπτική εκπομπή όπου ενώ η συζήτηση κυλούσε ομαλά με σύνθεση επιχειρημάτων, ξαφνικά σε μία περίπτωση δικού μου αντιλόγου ο «φανατικός» φλογίσθηκε και άρχισε να με διακόπτει επιτακτικά. Όχι για να ακουστεί το επιχείρημά του, αλλά για να μην ακουστεί το δικό μου.

Τον παρακάλεσα να με αφήσει να τελειώσω και να απαντήσει στην συνέχεια αλλά επέμενε και τόσο πιο πολύ ύψωνε την φωνή του. Όπως αντιλαμβάνεται κανείς δεν μπορεί να γίνει διάλογος με τέτοιες συνθήκες.

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΩΝΙΑΣ

1) ΕΙΡΗΝΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ
Ισχυρίσθηκε ότι η πρόταση Ζελένσκυ να μπουν όλα τα εδάφη της Ουκρανίας (και τα καταληφθέντα από την Ρωσία) υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ είναι πολύ καλή και διέξοδος στο πρόβλημα της επίλυσης της σύγκρουσης.
Επίσης ότι η Ρωσία δεν είχε δικαίωμα να προσκαλέσει ξένες δυνάμεις στο εσωτερικό της (εννοώντας του βορεικορεάτες).

Ευγενικά προσπάθησα να του εξηγήσω ότι η πρόταση Ζελένσκυ είναι ανεδαφική, αφού τότε θα αναγκαζόταν το ΝΑΤΟ να πάει σε ευθεία πολεμική αντιπαράθεση με την Ρωσία, πράγμα που δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό στους ίδιους τους κόλπους των μελών χωρών του ΝΑΤΟ.

Και εξήγησα ότι η Ρωσία έχει εντάξει στην ομοσπονδία της την Κριμαία από το 2014 και ότι αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να αναστραφεί.

Όσον αφορά τα εδάφη του Ντονμπάς και του Λουγκάνσκ, υπάρχει ελπίδα να υπάρξει διαπραγμάτευση με την Ρωσία ώστε οι περιοχές να έχουν καθεστώς αυτονομίας-αυτοδιοίκησης.
Γιατί στο διεθνές περιβάλλον έχουν αναγνωρισθεί αυτονομήσεις αλλά όχι κατοχές και προσαρτήσεις, και ότι εφόσον δεν τα έχει προσαρτήσει, αυτό μπορεί να αποτελέσει βάση για διαπραγμάτευση.

Και επίσης ότι στο εσωτερικό τους οι χώρες μπορούν να καλέσουν τρίτες χώρες να συνδράμουν στην άμυνά των εδαφών τους (σύμφωνα με τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ) .
Όπως άλλωστε έκανε και η Ουκρανία.

Και ότι οι Ρώσοι επικαλούνται το δικαίωμα τους για αυτοάμυνα και κάλεσαν τους Βορεικορεάτες, προκειμένου να συνδράμουν στο εσωτερικό της και όχι να πολεμήσουν στα εδάφη της Ουκρανίας (όπου εάν δρούσαν εκεί θα μπορούσε η Ουκρανία να μιλάει για επιθετικές ενέργειες της Βόρειας Κορέας εναντίον της πλέον, πέραν των Ρωσικών επιθετικών ενεργειών).

Ισχυρίσθηκε ότι δεν είναι το ίδιο γιατί στην μία περίπτωση υπάρχει απόφαση της ΓΣ/ΟΗΕ ενώ στην άλλη όχι.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι η πρόσκληση μίας χώρας σε δυνάμεις άλλης για να την βοηθήσουν αμυνόμενες στο έδαφος της είναι εσωτερικό δικαίωμά της, αλλά ούτε καν άκουγε το επιχείρημα.

ΣΗΜ: Όσον αφορά την ΓΣ/ΟΗΕ, από την πρώτη στιγμή της εισβολής και πριν συνεδριάσει η ΓΣ/ΟΗΕ αρθρογραφούσα για την ανάγκη συνεδρίασης για χαρακτηρισμό ως επίθεση και καταδίκης της εισβολής της Ρωσίας, προκειμένου να υποστηριχθούν όλες οι κυρώσεις που ήταν αναγκαίο να αναληφθούν εναντίον της Ρωσίας και για να νομιμοποιηθούν οι χώρες που συνέδραμαν την Ουκρανία στο εσωτερικό τους για την βοήθεια που έστελναν.

Από την στιγμή όμως που η Ουκρανία επιχείρησε 1000 χιλιόμετρα μέσα στην Ρωσική επικράτεια και με μακράν βάλλοντα όπλα εντός αυτής, η Ρωσία επικαλέστηκε το δικαίωμα της αυτοάμυνας και κάλεσε τρίτη χώρα για συνδρομή ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΗΣ.
Και αυτό το στηρίζει στον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ.
Και ότι σε κάθε περίπτωση το ζήτημα είναι πιο σύνθετο.

Δυστυχώς ο φανατικός δεν ακούει το αντεπιχείρημα και απλά κραυγάζει συνεχώς και αδιάλειπτα για να μην ακουστεί ο αντίλογος.

ΑΟΖ ΚΑΙ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΕ

Και όπως ήταν αναμενόμενο, ίδια ήταν η λογική του και στο ζήτημα της ΑΟΖ της Ελλάδος.

Κατά την άποψή του δεν έχουμε οριοθετήσει ΑΟΖ άρα δεν δικαιούμαστε να μιλάμε γι αυτήν.

Στον αντίλογό μου ότι ναι μεν δεν έχουμε οριοθετήσει με την απέναντι πλευρά, αλλά ότι έχουμε ανακηρύξει δια νόμου ΑΟΖ (νόμος Μανιάτη 4001/2011) και άρα αυτή είναι η βάση οιασδήποτε διαπραγμάτευσης μας με την Τουρκία, το αντεπιχείρημά του ήταν ότι ο νόμος Μανιάτη είναι αδρανής και ότι δεν έχει ισχύ. ΑΚΟΥΣΟΝ – ΑΚΟΥΣΟΝ, στην “λογική του” ένας νόμος του κράτους δεν έχει ισχύ.

Στο τελικό δε ερώτημα, ποια είναι η άποψή του για τον χάρτη που ενσωμάτωσε η ΕΕ στα κείμενά της για τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό των χωρών της ΕΕ, όπου χαράσσει την ΑΟΖ και τα χωρικά μας ύδατα με βάση τον πρωτογενή κανόνα δικαίου (αναφέροντας ότι δεν έχει οριοθετηθεί η ΑΟΖ με την άλλη πλευρά) η απάντηση είναι ότι είναι άκυρος και εσφαλμένος.

Μια φράση μόνο αρμόζει: Αυτοκαταστροφικός φανατισμός.

Όταν μάλιστα η άλλη πλευρά, προχθές κιόλας δια του Υπουργού Άμυνας, δηλώνει ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και αυτή ανήκει στην Τουρκία (και άρα θα πρέπει να ζητάμε άδεια από αυτήν ακόμη και για να συνδέσουμε με ένα καλώδιο τα νησιά μας), ότι το μισό Αιγαίο τους ανήκει μαζί με εκατοντάδα και πλέον νησίδες, ότι δεν αναγνωρίζει τον ΕΕΧ και ότι θα μας κάνουν πόλεμο εάν διανοηθούμε να μεταβάλλουμε ούτε εκατοστό την χωρική μας θάλασσα (ακόμη και για να την παραλληλίσουμε με τον ΕΕΧ).

ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ

Πέραν του κατακλυσμού στρεβλών άρθρων όπου πολλές φορές αποκρύπτονται γεγονότα, με σκοπό την χειραγώγηση της κοινής γνώμης, αναπτύσσεται κι ένας στρατευμένος στον σκοπό αυτό φανατισμός, όπου ο αντίλογος (και η τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία) αποκλείεται και ακόμη και μετριοπαθείς φωνές επιδιώκεται να φιμωθούν.

Δυστυχώς αναπτύσσεται ένας φανατισμός, όπου ο αντίλογος φλογίζει τους φανατικούς και οπωσδήποτε δεν τους μεταπείθει.

Σε κάθε περίπτωση, κριτής είναι αφενός το κοινό/ακροατήριο, που οφείλει να ακούσει όλα τα επιχειρήματα, και αφετέρου τα γεγονότα, που αποκαλύπτουν τελικά ποια επιχειρήματα είναι ισχυρά και ποιες δράσεις αποδεικνύονται πιο κατάλληλες.

Αρκεί να μην έχουν προκύψει μη αναστρέψιμες επιπτώσεις.

 ΜΙΑ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΠΙΘΑΝΟΤΕΡΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ.

Έκπληξη προκάλεσε σε όλο το κόσμο η πρόταση Ζελένσκυ ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στον πόλεμο με τη Ρωσία, εάν τα ουκρανικά εδάφη έμπαιναν «υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ» και ότι η ένταξη στο ΝΑΤΟ θα πρέπει να προσφερθεί στα ελεύθερα τμήματα της χώρας προκειμένου να τερματιστεί η «θερμή φάση του πολέμου».

Και μάλιστα ότι θα δεχόταν την κατάπαυση αρκεί η πρόσκληση του ΝΑΤΟ να αναγνωρίζει τα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα της Ουκρανίας, και ότι θα μπορούσε να διεκδικήσει αργότερα διπλωματικά τα καταληφθέντα τμήματα. Και ότι «πρέπει να το κάνουμε γρήγορα. Ζήτησε μάλιστα το ΝΑΤΟ «να καλύψει αμέσως» το τμήμα της Ουκρανίας που παραμένει υπό τον έλεγχο του Κιέβου.

Από όποια πλευρά και να το δει κανείς, είναι προφανές ότι η πρότασή του είναι πλήρως ανεφάρμοστη και σκοπό έχει να εμπλέξει περισσότερο το ΝΑΤΟ σε σύγκρουση με την Ρωσία.

ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΕΙΡΗΝΕΥΣΗΣ

Ένα σχέδιο ειρήνευσης για τη σύγκρουση Ρωσίας-Ουκρανίας που θα μπορούσε να αποτελέσει βάση εκκίνησης διαπραγματεύσεων και να γίνει αποδεκτό ως τέτοιο από Ουκρανία, Ρωσία αλλά και από τις ΗΠΑ, ΕΕ και το ΝΑΤΟ, θα έπρεπε να ισορροπεί μεταξύ της κυριαρχίας και της ασφάλειας της Ουκρανίας και των γεωπολιτικών ανησυχιών της Ρωσίας, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

1. Συμφωνία για εκεχειρία και άμεσο τερματισμό των εχθροπραξιών με διεθνή εποπτεία (π.χ. από τον ΟΗΕ ή τον ΟΑΣΕ). Τα καταληφθέντα εδάφη να έχουν καθεστώς αυτονομίας και αυτοδιοίκησης.

Παγωμένες δηλαδή συγκρούσεις στις κατεχόμενες περιοχές με προσωρινά καθεστώτα διακυβέρνησης υπό διεθνή εποπτεία.

2. Το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να δεχθούν περιορισμένη αυτονομία για περιοχές όπως το Ντονμπάς και Λουγκάνσκ, υπό την προϋπόθεση ότι θα παραμείνουν υπό ουκρανική κυριαρχία. Οποιαδήποτε συμφωνία για την Κριμαία, θα απαιτούσε μακροπρόθεσμη διαπραγμάτευση, χωρίς όμως να γίνει άμεση αναγνώριση της προσάρτησής της από τη Ρωσία.

3. Το πλέον συμφέρον για την Ουκρανία θα ήταν να προτείνει την πολιτική αυτονομία χωρίς απώλεια κυριαρχίας.

Περιορισμένη δηλαδή αυτονομία για τις περιοχές του Ντονμπάς και Λουγκάνσκ, υπό την ουκρανική κυριαρχία, με δυνατότητα ελέγχου από την κεντρική κυβέρνηση, με παροχή εγγυήσεων για την προστασία των δικαιωμάτων των ρωσόφωνων.

4. Επίσης με δεδομένο ότι η Ρωσία δεν θα δεχθεί κάτι τέτοιο, η Ουκρανία πιθανόν να επιδιώξει μία μακροπρόθεσμη διαπραγμάτευση για τις περιοχές Ντονμπάς, Λουγκάνσκ και Κριμαία για το καθεστώς τους, ίσως μέσω δημοψηφισμάτων υπό διεθνή επίβλεψη.

Διόλου απίθανο να γινόταν αποδεκτό από την Ουκρανία, εάν θα μπορούσε να αναγνωρισθεί ένα ειδικό καθεστώς αυτονομίας, με εγγυήσεις για την πολιτιστική και γλωσσική ταυτότητα του ρωσόφωνου πληθυσμού (όπως άλλωστε είχε γίνει αποδεκτό με τις συμφωνίες του Μινσκ).

5. Η Ρωσία είναι βέβαιο ότι δεν θα δεχθεί οτιδήποτε για την Κριμαία (η οποία έχει ενταχθεί μετά από δημοψήφισμα το 2014 στην Ρωσική Ομοσπονδία).

Αν και στο Ντονμπάς και στο Λουγκανσκ έχουν διεξαχθεί δημοψηφίσματα και έχουν ανακηρύξει την αυτονομία τους οι δύο περιοχές (και έχουν αναγνωρισθεί ως ανεξάρτητα κράτη από Ρωσία, Νότια Οσετία, β. Κορέα, Αμπχαζία, Συρία), η Ρωσία ενδεχομένως να μπορούσε να δεχθεί μακροπρόθεσμα να διεξαχθεί νέο δημοψήφισμα, υπό διεθνή επίβλεψη, για να αποφασιστεί το τελικό καθεστώς αυτών των περιοχών.

Οι περιοχές αυτές είναι βέβαιο ότι θα διατηρούν ισχυρούς οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία, ανεξάρτητα από το πολιτικό τους καθεστώς.

6. Επίσης μπορεί να τεθεί στο τραπέζι και η αποστρατιωτικοποίηση των περιοχών αυτών, ώστε να μην φιλοξενούν στρατιωτικές δυνάμεις ξένες ή της Ουκρανίας, μειώνοντας τις ανησυχίες της Ρωσίας για την ασφάλειά της. Οι εγγυήσεις από τρίτες χώρες ή οργανισμούς δεν φάνηκαν αποτελεσματικές σε ότι αφορά τις συμφωνίες του Μινσκ και η Ρωσία δεν θα τις δεχθεί έστω και αν τεθούν στο τραπέζι. Δυνάμεις όπως η π.χ. Κίνα, η Τουρκία θα προσπαθήσουν να αναλάβουν τον ρόλο αυτό χωρίς όμως να γίνεται αποδεκτό από τον Δυτικό κόσμο.

Σε κάθε περίπτωση, η Ρωσία, (εάν δεν επιδιώξει την ομοσπονδιακή ενσωμάτωση άμεσα) θα επιδιώξει να συμμετέχει σε διοικητικά ή διακρατικά όργανα που αφορούν τη διαχείριση αυτών των περιοχών, (με πρόθεση να ενταχθούν το Ντονμπάς και το Λουγκανσκ στην Ρωσική Ομοσπονδία στο εγγύς μέλλον). Είναι πολύ πιθανό να προταθεί και ενεργός συμμετοχή του ΟΗΕ για τη διασφάλιση της εφαρμογής της συμφωνίας. Διεθνώς εποπτευόμενη διευθέτηση του καθεστώτος των κατεχόμενων περιοχών και ορισμός σαφούς χρονοδιαγράμματος για δημοψηφίσματα ή άλλες μορφές διαπραγματεύσεων.

7. Η Ουκρανία θα διεκδικήσει την σταδιακή απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από ουκρανικό έδαφος και την αναγνώριση της εδαφικής κυριαρχίας της.

Η Ρωσία όμως δεν θα αναγνωρίσει την κυριαρχία της Ουκρανίας σε όλα τα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορά της, ει μη μόνο χωρίς τις περιοχές που διεκδικούν την αυτονομία τους (και χωρίς την Κριμαία), έστω και αν υπάρξουν προσωρινές ρυθμίσεις για τις κατεχόμενες περιοχές.

7. Συμφωνία για στρατηγική ουδετερότητα της Ουκρανίας (π.χ. μη ένταξη στο ΝΑΤΟ ) με εγγυήσεις ασφάλειας από μεγάλες δυνάμεις.

Η Ουκρανία θα μπορούσε να υποχωρήσει στην ουδετερότητα, εξαλείφοντας την πιθανότητα ένταξης στο ΝΑΤΟ, εάν ενισχυθεί η ασφάλειά της μέσω πολυμερών εγγυήσεων από ΗΠΑ και άλλες χώρες της ΕΕ.

Θα επιδιώξει πιθανόν να διατηρήσει το δικαίωμα να επανεξετάσει τη θέση της μελλοντικά.

Είναι όμως εξαιρετικά δύσκολο να αποδεχθεί η Ρωσία το δικαίωμα της Ουκρανίας για επιλογή διεθνών συμμαχιών, αν και η Ουκρανία μπορεί να πιεστεί τελικά για να δεχτεί προσωρινή ουδετερότητα, εφόσον υπάρξουν σοβαρές Δυτικές εγγυήσεις ασφαλείας.

8. Η Ουκρανία θα επιδιώξει την μη παρέμβαση από τη Ρωσία στις διεθνείς σχέσεις και στην εξωτερική πολιτική της.

Ρεαλιστικά, στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσε να υπάρξει αμοιβαία δέσμευση της Ρωσίας και της Δύσης για μη ανάμιξη στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας.

Αλλά ακόμη και τότε η Ρωσία θα διεκδικούσε διασφαλίσεις για σεβασμό της ρωσικής σφαίρας επιρροής σε συγκεκριμένα γεωπολιτικά ζητήματα.

9. Είναι πιθανό να τεθεί ως απαίτηση περιορισμός στο καθεστώς ελέγχου των εξοπλισμών της Ουκρανίας για την άμυνα, σε πλαίσιο που δεν θα θεωρείται απειλητικό από τη Ρωσία. Καθώς και για ζώνη αποστρατιωτικοποίησης, τουλάχιστον μέχρι τις όχθες του ποταμού Δνείπερου. Και οπωσδήποτε δέσμευση για να μην αποκτήσει η Ουκρανία ποτέ πυρηνικά όπλα.

10. Η διεθνής χρηματοδότηση (ΗΠΑ, ΕΕ, ΟΗΕ) για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας και το καθεστώς προς ένταξη χώρας στην ΕΕ θα τεθεί στο τραπέζι, καθώς και μέριμνα για τους εκτοπισμένους και τα θύματα του πολέμου με επιστροφή στις εστίες τους ή αποζημιώσεις. Όπως και συμφωνίες για την αποκατάσταση της περιουσίας τους.

11. Σταδιακή άρση των διεθνών κυρώσεων κατά της Ρωσίας, εφόσον αυτή τηρεί τις δεσμεύσεις της. Επίσης επανέναρξη του εμπορίου και συνεργασία σε ενεργειακά θέματα.

12. Ασφάλεια και εγγυήσεις από τη Δύση, με πολυμερή δέσμευση, όπου χώρες του ΝΑΤΟ (όπως οι ΗΠΑ, η Μ. Βρετανία, Γερμανία και η Γαλλία), θα δεσμεύονται να προστατεύσουν την Ουκρανία από μελλοντική Ρωσική επιθετικότητα.

13. Η Ουκρανία είναι βέβαιο ότι θα διεκδικήσει αποζημιώσεις από την Ρωσία για τις καταστροφές και τις απώλειες που υπέστη λόγω της εισβολής.

Είναι όμως εξαιρετικά απίθανο να δεχθεί η Ρωσία κάτι τέτοιο. Στην καλύτερη περίπτωση να αρκεστεί η Ουκρανία στις υποσχέσεις του Δυτικού κόσμου για ανοικοδόμηση και βοήθεια για τους πληγέντες.

Ενδεχόμενα να απαιτήσουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ να κατασχέσουν τα Ρωσικά κεφάλαια που βρίσκονται σε δυτικές τράπεζες, για να δοθούν ως αποζημίωση και ανοικοδόμηση της Ουκρανίας.

Αυτό όμως θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα οιαδήποτε ελπίδα επίτευξης συμφωνίας.

14. Θα επιδιωχθεί από την Ρωσία να υπάρξει αμνηστία από τις εισαγγελικές εντολές για τα εγκλήματα πολέμου. Επίσης είναι πολύ πιθανό η Ρωσία να κατηγορήσει και Ουκρανούς για ανάλογα αδικήματα.

Είναι ένα πεδίο εξαιρετικά δύσκολο να το δεχθούν οι Δυτικοί σύμμαχοι και η Ουκρανία, και το πιθανότερο είναι να μην υπάρξει τέτοια συμφωνία, αλλά να μπει το θέμα στις καλένδες για να μπορέσει να προχωρήσει η ειρηνευτική διαδικασία.

Η Διεθνής δικαστική διαδικασία για τη δίωξη εγκλημάτων πολέμου, που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, μπορεί να συνεχισθεί, αλλά το πιθανότερο είναι να καθυστερήσει για πολλά-πολλά χρόνια.

15. Είναι πολύ πιθανόν να υπάρξει και πρόταση για δημιουργία μηχανισμών δικαιοσύνης και συμφιλίωσης για τα θύματα του πολέμου, που να επιδιωχθεί να περιλαμβάνει και ρήτρες έμμεσης αποδυνάμωσης των κατηγοριών για εγκλήματα πολέμου.

Είναι πολύ δύσκολο όμως να το αποδεχθεί αυτό η Ουκρανία και θα συνεχίσει την εσωτερική τουλάχιστον δικαστική διαδικασία καταδίκης συγκεκριμένων περιπτώσεων.

16. Η Ρωσία θα επιδιώξει να θέσει και ευρύτερα ζητήματα σε ότι αφορά την παρουσία Νατοϊκών δυνάμεων στα σύνορά της αλλά και στην Μαύρη Θάλασσα.

Θα επιδιώξει να υπάρξουν περιορισμοί στη στρατιωτική ανάπτυξη του ΝΑΤΟ κοντά στα ρωσικά σύνορα, πέραν της Ουκρανίας.

Είναι κάτι όμως που δεν θα το δεχθούν οι Δυτικοί σύμμαχοι, με κίνδυνο να μην υπάρξει τελική συμφωνία. Άλλωστε Σουηδία και Φινλανδία είναι ήδη στο ΝΑΤΟ.

Σε κάθε περίπτωση οι Δυτικοί θα πιεσθούν για να αποδεχθούν την εγκατάλειψη σχεδίων για μόνιμες στρατιωτικές βάσεις ή συστήματα πυραυλικής άμυνας στην Ουκρανία και σε άλλες πρώην σοβιετικές χώρες που γειτνιάζουν άμεσα με την Ρωσία.

17. Θα ήταν ευχής έργο να επανέλθουν οι χώρες (ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ρωσία, Κίνα κλπ) στις συνθήκες για τον έλεγχο και την διασπορά των πυρηνικών, καθώς και για τον περιορισμό για τα βλήματα μέσου βεληνεκούς, αλλά δεν υπάρχουν βάσιμες ελπίδες για κάτι τέτοιο.

Αντιθέτως οι χώρες θα επανεκκινήσουν τις ενέργειές τους για εκσυγχρονισμό και ανανέωση του πυρηνικού τους δυναμικού.

Το ίδιο εκτιμάται ότι θα αποτύχει και οιαδήποτε συζήτηση για την επαναφορά της Συνθήκης για τις Συμβατικές Ένοπλες Δυνάμεις στην Ευρώπη (CFE) αλλά και για την αντιβληματική προστασία που αναπτύσσεται στην Ευρώπη.

18. Θα συζητηθεί η σταδιακή άρση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, υπό την προϋπόθεση πλήρους συμμόρφωσης με τη συμφωνία ειρήνης, πλην όμως θα διατηρηθούν βασικές κυρώσεων σε κρίσιμους τομείς (π.χ. ενέργεια, χρηματοπιστωτικό σύστημα), για να διασφαλιστεί ότι η Ρωσία δεν θα επανέλθει σε επιθετική πολιτική.

19. Είναι επιθυμητό να υπάρξει ενισχυμένος ρόλος διεθνών οργανισμών, όπως ο ΟΑΣΕ και ο ΟΗΕ, για την εποπτεία της κατάπαυσης του πυρός και της εφαρμογής της συμφωνίας.

Πλην όμως οι ΗΠΑ αλλά και η Ρωσία δεν θα ευνοούσαν μία τέτοια ευοίωνη προοπτική.

Είναι όμως αναγκαία η συμμετοχή τους, σε περίπτωση που αποφασισθούν μηχανισμοί για την παρακολούθηση και επαλήθευση της αποστρατικοποίησης και της συμμόρφωσης όλων των μερών.

Αρκεί να μην αδρανήσουν, όπως έκαναν στο παρελθόν με τις συμφωνίες του Μινσκ, οι οποίες εάν είχαν εποπτευθεί και τηρηθεί, ενδεχομένως να μην υπήρχε η σημερινή κατάληξη.

20. Ακόμη και αν υπάρξει οιαδήποτε συμφωνία κατάπαυσης, το ΝΑΤΟ θα συνεχίσει να επιδιώκει την ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας με χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Ακόμη και αν αποδεχθεί ότι η Ουκρανία θα παραμείνει ουδέτερη, το ΝΑΤΟ, σε ορατό σύντομο χρόνο θα επιδιώξει να ενισχύσει τη στρατιωτική συνεργασία με γειτονικές χώρες (Πολωνία, Ρουμανία, Βαλτικές χώρες), για να διατηρήσει μια ισχυρή παρουσία στην περιοχή. Επίσης θα αυξήσει τις στρατιωτικές ασκήσεις και την ανάπτυξη αμυντικών συστημάτων στις χώρες αυτές.

21. Επίσης θα επιδιώξει να ενσωματώσει σε ευρωατλαντικούς θεσμούς, χωρίς άμεση στρατιωτική διάσταση, και άλλες χώρες εγγύς της Ρωσίας που δεν είναι στο ΝΑΤΟ, με ενίσχυση των δεσμών μέσω προγραμμάτων εκπαίδευσης και συνεργασίας σε πρωτοβουλίες για την ειρήνη (π.χ. προγράμματα και δράσεις pfp). Η επιδίωξή του θα είναι να διατηρήσει τον στρατηγικό έλεγχο σε περιοχές κρίσιμης σημασίας για τη Δύση, με περιορισμένη και ελεγχόμενη εξομάλυνση σχέσεων με τη Ρωσία, μειώνοντας το κόστος των κυρώσεων και τον κίνδυνο μιας γενικευμένης σύγκρουσης.

Αυτές οι ενέργειες σκοπό θα έχουν στην διατήρηση της αξιοπιστίας του ΝΑΤΟ, διατηρώντας την εκτίμηση ότι η Ρωσία αποτελεί δυνητική απειλή για το ΝΑΤΟ, χωρίς να αναγκαστεί να εμπλακεί άμεσα σε σύγκρουση μαζί της.

ΜΙΑ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΕ

22. Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) έχει διαφορετικές προτεραιότητες από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, καθώς δίνει έμφαση στη σταθερότητα, την οικονομική ανάπτυξη και τις ανθρωπιστικές αξίες στην περιοχή.

Ένα σχέδιο ειρήνευσης που θα ικανοποιούσε την ΕΕ, θα έπρεπε να εξυπηρετεί την διασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας της ως μέρος μιας μακροπρόθεσμης λύσης.

Παρότι θα μπορούσε να δεχτεί μεταβατικά καθεστώτα αυτονομίας για ορισμένες περιοχές, θα επιθυμούσε την τελική επανένταξή τους υπό την ουκρανική κυριαρχία, αν και αυτό φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί τελικά.

23. Σε κάθε περίπτωση, η ΕΕ θα προωθούσε και θα συμφωνούσε σε οποιοδήποτε σχέδιο που θα μπορούσε να εξασφαλίσει μακροχρόνια σταθερότητα στην περιοχή.

Θα υποστήριζε μια συμφωνία που μειώνει την πιθανότητα αναζωπύρωσης της σύγκρουσης, μέσω μηχανισμών εποπτείας και εγγυήσεων ασφαλείας από διεθνείς οργανισμούς (ΟΗΕ, ΟΑΣΕ).

24. Θα επιδιώξει να διασφαλίσει ότι η Ουκρανία μπορεί να συνεχίσει την πορεία της προς την ενσωμάτωσή της στην ΕΕ, ανεξαρτήτως της ουδετερότητάς της στο στρατιωτικό επίπεδο. Πλην όμως θα έθετε ως προαπαιτούμενο από την Ουκρανία την βελτίωση των θεσμών και του κράτους δικαίου, με στόχο την ένταξη της χώρας ισότιμα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς σε εύθετο χρόνο.

25. Η ΕΕ θα ήταν ικανοποιημένη επίσης με ένα σχέδιο που να περιλαμβάνει διεθνή χρηματοδότηση (και από ΗΠΑ και ΟΗΕ) για την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων περιοχών της Ουκρανίας και την ανθρωπιστική βοήθεια για τους εκτοπισμένους και τους πρόσφυγες, καθώς και την επιστροφή τους με ασφαλείς όρους.

26. Θα υποστήριζε κάθε μέτρο που θα διασφάλιζε τη συνεχή ροή ενέργειας από και μέσω της Ουκρανίας, μειώνοντας την εξάρτησή της από τη ρωσική ενέργεια. Θα επιδιώξει να εξασφαλίσει τη διαφοροποίηση των ενεργειακών πηγών και τη συνεργασία με την Ουκρανία σε ενεργειακά έργα.

27. Όσον αφορά τις κυρώσεις, η ΕΕ θα μπορούσε να δεχθεί σταδιακή άρση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας (ως μοχλό πίεσης), ώστε να υποχρεωθεί να συμμορφωθεί με τις συμφωνίες. Παράλληλα, θα προσπαθούσε να διατηρήσει κυρώσεις σε συγκεκριμένους τομείς (όπως η τεχνολογία, η άμυνα και η ενέργεια) για να αποτρέψει μελλοντική επιθετικότητα.

28. Σημαντική παράμετρος για την ΕΕ είναι και τα ανθρώπινα δικαιώματα, απαιτώντας την διασφάλισή τους στις κατεχόμενες περιοχές, καθώς και την απονομή δικαιοσύνης για εγκλήματα πολέμου.

ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ

Αν και κάθε πλευρά θα πρέπει να κάνει δύσκολες παραχωρήσεις, οι παράγοντες που εξετάσθηκαν θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για διαπραγματεύσεις, καθώς λαμβάνουν υπόψη τις βασικές ανησυχίες και προτεραιότητες όλων των μερών.

 ΤΙ ΕΙΠΕ Ο CLOUSEWITZ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ & ΤΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΔΙΝΟΝΤΑΙ

Συνεχίζοντας την ανάλυση του φάσματος μεταξύ ειρήνης και πολέμου, παραθέτω στοιχεία από την έρευνα που είχα κάνει (όταν δίδασκα στην ΝΣΠ και ΣΝΔ) για την φημισμένη φράση του Clousewitz που στα αγγλικά ερμηνεύτηκε αφαιρετικά ως "War is Politics by other Means" ή ""War is the continuation of policy with other means."

Η φράση του στα γερμανικά είναι:

«Der Krieg ist eine bloße Fortsetzung der Politik mit anderen Mitteln»,

Αν και είναι σχετικά σαφής, όπως συμβαίνει με πολλές κλασικές διατυπώσεις, έχει προκαλέσει συζητήσεις σχετικά με το πώς πρέπει να ερμηνευθεί.

1. Ας εξετάσουμε αν η φράση είναι απόλυτη ή πολυσήμαντη στα γερμανικά.

- «Der Krieg»: Ο πόλεμος.

- «ist»: Είναι.

- «eine bloße Fortsetzung»: Μια απλή (ή απλώς) συνέχεια.

(Η λέξη bloße μπορεί να σημαίνει "απλή" ή "καθαρή", τονίζοντας ότι ο πόλεμος δεν είναι κάτι άλλο από αυτό που δηλώνεται: μια μορφή πολιτικής).

- «der Politik»: Της πολιτικής.

- «mit anderen Mitteln»: Με άλλα μέσα. (Η φράση mit anderen Mitteln υπογραμμίζει τη χρήση διαφορετικών εργαλείων ή μεθόδων (στην περίπτωση του πολέμου, κυρίως βία).

Η γερμανική φράση έχει κυριολεκτικά την εξής μετάφραση:

«Ο πόλεμος είναι μια απλή συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα.»

2. Όμως η φράση και στα γερμανικά είναι ανοιχτή σε διαφορετικές ερμηνείες λόγω των παρακάτω λόγων:

- Η έννοια του "Fortsetzung" (συνέχεια) υποδηλώνει ότι ο πόλεμος και η πολιτική είναι μέρος του ίδιου φάσματος δραστηριοτήτων, χωρίς να είναι εντελώς ξεχωριστές. Ωστόσο, μπορεί να δημιουργήσει την εντύπωση είτε ότι ο πόλεμος είναι απλώς ένα πολιτικό εργαλείο είτε ότι αποτελεί μία ουσιαστική μεταβολή στην πρακτική της πολιτικής.

- Η χρήση του "bloße" (απλή/μόνο) μπορεί να θεωρηθεί ως υποτιμητική για τον πόλεμο, υποδηλώνοντας ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από πολιτική, αλλά με βίαια μέσα. Αυτό μπορεί να ενισχύσει μια πιο "εργαλειακή" προσέγγιση: ότι ο πόλεμος είναι απλώς μία από τις πολλές επιλογές που διαθέτει η πολιτική.

- Η φράση "mit anderen Mitteln" (με άλλα μέσα), aν και φαίνεται ξεκάθαρη, μπορεί να εγείρει ερωτήματα σχετικά με το τι συνιστά αυτά τα "άλλα μέσα". Ορισμένοι μελετητές αναρωτιούνται αν αυτά τα "μέσα" είναι πλήρως υποταγμένα στην πολιτική ή αν η χρήση τους αλλάζει τη φύση της ίδιας της πολιτικής.

3. Στην συνέχεια η φράση δέχθηκε πολλές δημιουργικές ερμηνείες, όχι λόγω αμφισημίας στη γλώσσα, αλλά κυρίως, λόγω της φιλοσοφικής της φύσης και των διαφορετικών συνθηκών εφαρμογής και σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.

α) Όσον αφορά τις "Στρατηγικές ερμηνείες", προβληματισμός δημιουργείται στο πώς η στρατιωτική δράση μπορεί να εξυπηρετεί τους πολιτικούς σκοπούς σε μία πολεμική σύγκρουση. Και οπωσδήποτε εάν υπάρχει εξ αρχής η συνεχής συνάφεια και συνεκτικότητα των πολιτικών με τους στρατιωτικούς σκοπούς ενός πολέμου. Γιατί είναι ξεκάθαρο ότι ο πόλεμος συχνά αυτονομείται από την πολιτική αφ ης στιγμή ξεκινήσει.

β) Σε σχέση με τις "Ηθικές ερμηνείες", σημαντικό ερώτημα είναι εάν η βία του πολέμου μπορεί να θεωρείται ότι πηγάζει "απλώς" από την πολιτική.

γ) Όσον αφορά τις "σύγχρονες συνθήκες", αλλαγές στην φύση των πολέμων και τις προσαρμογές, η φράση επαναξιολογείται υπό το φως των σύγχρονων πολέμων (κηρυγμένων είτε μη), όπως οι ασύμμετροι πόλεμοι, οι υβριδικοί πόλεμοι, οι πολεμικές συγκρούσεις δι αντιπροσώπων, οι πόλεμοι κατά της τρομοκρατίας, οι κυβερνοεπιθέσεις κλπ.

4. Απόλυτη μετάφραση και αφαιρετική ερμηνευτική προσέγγιση

α) Η απόλυτη, κατά λέξη μετάφραση είναι ξεκάθαρη:

«Ο πόλεμος είναι μια απλή συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα».

β) Ωστόσο όπως αναλύθηκε πιο πάνω, η ίδια η φράση, ακόμη και στα γερμανικά, επιτρέπει ερμηνείες σχετικά με το πώς ακριβώς κατανοούμε αυτή τη "συνέχεια" και τη φύση των "άλλων μέσων".

γ) Έτσι, ενώ η γλώσσα είναι σαφής, το νόημα της φράσης παραμένει πολυσήμαντο σε στρατηγικό, ηθικό και πολιτικό επίπεδο και η φράση του Κλάουζεβιτς έχει “ερμηνευτεί” με διάφορους τρόπους, ανάλογα με τις κυρίαρχες αντιλήψεις (στερεότυπα και προκαταλήψεις σχετικά με το πώς πρέπει να κατανοείται η σχέση μεταξύ πολέμου και πολιτικής) και το πλαίσιο που χρησιμοποιείται.

5. Ας δούμε μερικές αφαιρετικές και μη ερμηνείες που έχουν δοθεί (σε μετάφραση από τα αγγλικά, που και αυτή μπορεί να έχει μικρές σημειολογικές διαφορές)

α) «Ο πόλεμος είναι η απλή συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα»

Αυτή η μετάφραση τονίζει την ιδέα ότι ο πόλεμος αποτελεί φυσική προέκταση της πολιτικής δραστηριότητας, αλλά με διαφορετικές μεθόδους.

β) «Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με διαφορετικά μέσα».

Εστιάζει στη μεταβολή των μέσων, υποδηλώνοντας ότι οι στόχοι παραμένουν πολιτικοί, αλλά τα μέσα γίνονται βίαια.

γ) «Ο πόλεμος είναι απλώς μια άλλη μορφή της πολιτικής».

Αυτή η εκδοχή υποδηλώνει ότι ο πόλεμος δεν είναι ξεχωριστή κατάσταση από την πολιτική, αλλά μία από τις εκφάνσεις της.

δ) «Ο πόλεμος είναι μια μορφή πολιτικής με τη χρήση βίας». Τονίζει τη βία ως βασικό χαρακτηριστικό του πολέμου, αλλά εξακολουθεί να τον εντάσσει στη σφαίρα της πολιτικής.

ε) «Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με τη χρήση διαφορετικών εργαλείων».

Εδώ υπογραμμίζεται η χρήση εργαλείων, παραπέμποντας στη στρατιωτική ισχύ ως ένα εργαλείο, μεταξύ άλλων, στη διάθεση των κρατών.

στ) «Ο πόλεμος είναι η πολιτική σε άλλη μορφή».

Αυτή η διατύπωση υποδηλώνει μια πιο στενή σύνδεση μεταξύ πολέμου και πολιτικής, δίχως να δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στα μέσα.

ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ

Όπως αναλύθηκε, οι διαφοροποιήσεις της φημισμένης φράσης του Clousewitz δεν είναι μόνο στα σημεία, αλλά δίνονται και διαφορετικές ερμηνείες στην έννοια της σχέσης πολέμου-πολιτικής.

α) Η «Απλή συνέχεια» μπορεί να υπονοεί μια φυσική, αναπόφευκτη μετάβαση από την πολιτική στον πόλεμο.

β) Η φράση «Με διαφορετικά μέσα» αναδεικνύει τη μεταβολή των μεθόδων, υποδηλώνοντας ότι ο πόλεμος είναι κάτι διαφορετικό από την πολιτική, αλλά εξυπηρετεί τον ίδιο σκοπό.

γ) Η φράση «Μια άλλη μορφή πολιτικής» εστιάζει στην ουσιαστική ενότητα μεταξύ πολέμου και πολιτικής.

Κατά συνέπεια, η μετάφραση επηρεάζει τη φιλοσοφική και πρακτική ερμηνεία της φράσης ως προς την σχέση Πολιτικής και Πολέμου, είτε τονίζοντας τη συνέχεια είτε τη διαφοροποίηση μεταξύ των δύο εννοιών.

Όλες οι αντιδράσεις:

22Constantine Constantine Nikitiadis, Yanni Venizelos και 20 ακόμη