ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ Ή ΑΤΥΠΗ ΟΜΗΡΙΑ;

Αγαπητοί φίλοι
Με αφορμή τα επεισόδια που δημιουργήθηκαν στο κέντρο της Αθήνας, από τις διαδηλώσεις των μουσουλμάνων, επιτρέψτε μου να εκφράσω τις απόψεις μου.
Για να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα, αλλά και ένα ανάλογο παράδειγμα, ας ξεκινήσουμε με μια υπόθεση:
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος στην Ελλάδα έγραφε προσβλητικά σχόλια για τη θρησκεία μας, είτε γυρνούσε μια προσβλητική (πάντα για μας) ταινία κλπ. Πως θα αντιδρούσαμε;

Κάποιοι θα το προσπερνούσαν αδιάφορα, κάποιοι άλλοι θα απαξίωναν την ταινία ή το σύγγραμμα με κάποια απαξιωτικά σχόλια και ενδεχόμενα πολλοί θα φώναζαν στα τηλε-παράθυρα για την ασέβεια κλπ.
Ίσως και μερικοί, οι πιο φανατικοί, να αντιδρούσαν εκτοξεύοντας αυγά ή γιαούρτια ή θα φώναζαν έξω από τη αίθουσα που θα προβαλλόταν η ταινία. Η εκκλησία θα προσέφευγε στη δικαιοσύνη και είτε η ταινία θα απαγορευόταν να προβληθεί είτε θα αφαιρούνταν τα επίμαχα σημεία. Ενδεχόμενα το δικαστήριο να αποφάσιζε ότι δεν υπάρχει τίποτε μεμπτό και σιγά σιγά οι αντιδράσεις θα κόπαζαν .
Το σενάριο αυτό έχει επαναληφθεί αρκετές φορές στη χώρα μας με ταινίες, βιβλία κλπ. και υπήρξε ακριβώς η εξέλιξη που περιγράψαμε.
Εάν η ταινία γυριζόταν σε άλλο μέρος του κόσμου, αρκετοί θα έστελναν επιστολές, άλλοι θα ζητούσαν κυβερνητική παρέμβαση και κάποιοι θα προσέφευγαν στη δικαιοσύνη είτε σε ευρωπαϊκά ή άλλα δικαστήρια. Και κάπως έτσι θα ξεχνιόταν η υπόθεση.
Στην περίπτωση που αντιμετωπίζουμε σήμερα τι συμβαίνει;
Κάποιος σκηνοθέτης, σε κάποια άλλη χώρα, έκανε μια ταινία την οποία ελάχιστοι την έχουν δει (ώστε να αξιολογηθεί το μέγεθος της προσβολής) και ξεσηκώθηκαν όλες οι μουσουλμανικές χώρες, με φρικτά επεισόδια και εγκλήματα από τους φανατικούς.
Στη χώρα μας, οι κατά πλειονότητα παράνομα διαμένοντες μουσουλμάνοι, αποφάσισαν να διεκδικήσουν το δίκιο τους έναντι ποιου; Όχι του ελληνικού κράτους και της κυβέρνησης που δεν τους αδίκησε, αλλά έναντι της Αμερικανικής πρεσβείας (το σύμβολο του κακού γι αυτούς).
Και με τι τρόπο; Με διαδηλώσεις που κανείς δεν ξέρει τι κατάληξη θα είχαν, αν αναλογισθεί τι συμβαίνει σε άλλες χώρες και που μπορεί να οδηγήσει ο φανατισμός αυτός.
Και βέβαια ως όφειλε, η Ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να προστατέψει την αμερικανική πρεσβεία κατά τον νόμο και την κοινή πρακτική σε όλα τα κράτη του Δυτικού και όχι μόνο κόσμου, όπως άλλωστε κάνει και με τους Έλληνες διαδηλωτές χρόνια τώρα.
Στην άρνηση δε της αστυνομίας να τους αφήσει να πάνε στην αμερικανική πρεσβεία, οι μουσουλμάνοι διαδηλωτές επιτέθηκαν στην αστυνομία , έσπασαν μάρμαρα εκτοξεύοντάς τα στους αστυνομικούς και κατέστρεψαν μαγαζιά και αυτοκίνητα βιαιοπραγώντας εις βάρος της περιουσίας των πολιτών (που δεν τους έφταιξαν σε τίποτε).
Και αναρωτιέται κανείς: Αυτοί όλοι σεβάστηκαν την πολιτισμική ταυτότητα της χώρας που τους φιλοξενεί, όταν μάλιστα δεν εμπλέκεται σε κάτι που έγινε κάπου άλλου, στην άλλη άκρη του κόσμου;
Σεβάστηκαν την νομιμότητα και τις δυνατότητες που τους δίνουν οι νόμοι του κράτους για να προστατεύσουν την θρησκευτική τους υπόσταση, όπως κάνει η Ελληνική Εκκλησία;
Σεβάστηκαν τις περιουσίες των δοκιμαζόμενων πολιτών αυτής της χώρας, που προσπαθούν να επιβιώσουν σε συνθήκες ανέχειας, εργαζόμενοι σκληρά για την επιβίωσή τους, κινδυνεύοντας να χάσουν τα μαγαζιά τους και την ζωή τους ολόκληρη;
Εύκολα λοιπόν καταλήγει κανείς, ότι η αστυνομία καλώς έκανε και απώθησε όλο αυτό το πλήθος, όπως επίσης ότι θα έπρεπε να προβεί και σε εκτεταμένες συλλήψεις για τις καταστροφές περιουσιών και τις βιαιοπραγίες.
Εκτός αν είμαστε σε καθεστώς άτυπης ομηρίας (έτσι ίσως δικαιολογούνται και οι σε πρώτη ανάγνωση ‘’άστοχες’’ δηλώσεις του Υπουργού εξωτερικών την προηγούμενη των επεισοδίων).
Και θα πρέπει όλοι μας να αποδεχθούμε, ότι το πρόβλημα δεν λύνεται πλέον με ανεύθυνες μεγαλοψυχίες και μεγαλοστομίες, αλλά με δραστικά και αποφασιστικά μέτρα, συνεπή σταθερά, με συνέχεια και εμμονή υπέρ της νομιμότητας προς κάθε πλευρά. Όπως άλλωστε κάνουν όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποίο ανήκουμε και εμείς.
Στέλιος Φενέκος