Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΩΝ ‘’ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΩΝ’’ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ.

Η δικαιοσύνη πρέπει να στηριχθεί από όλους τους Δημοκράτες πολίτες στην προσπάθειά της εναντίον των κατηγορουμένων ‘’χρυσαυγιτών’’, και ελπίζουμε ότι θα ανταποκριθεί με αποτελεσματικότητα στο δύσκολο έργο της, με την δέουσα ανεξάρτητη λειτουργία της προς όφελος της Δημοκρατίας.
Η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης είναι συνταγματική απαίτηση και θα πρέπει όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί να αναλογισθούν τις ευθύνες τους γι αυτό.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση της παραπομπής των ‘’χρυσαυγιτών’’, η κυβέρνηση χάριν ευκαιριακών πολιτικών σκοπιμοτήτων πίεσε τις διωκτικές αρχές να προβούν σε μη επαγγελματικές, βεβιασμένες ενέργειες, ενώ η ίδια, δια στόματος και του πρωθυπουργού, αναλώθηκε σε μεγαλοστομίες και υπερφίαλες ρητορικές.

Η κυβέρνηση για μία ακόμη φορά ασέλγησε στο όνομα της Δημοκρατίας, όταν καταχρηστικά το εκμεταλλεύθηκε, για να αναδείξει ως μείζονα πολιτική επιτυχία τις επιπόλαιες πράξεις και εκτιμήσεις της, τις μακροχρόνιες ολιγωρίες της, τον πολιτικό καιροσκοπισμό της και την μικρόνοη αντίληψή της για το ίδιο της το ρόλο στην διακυβέρνηση και στην Δημοκρατική λειτουργία.
Όταν όμως την πολιτική της χώρας την διαμορφώνουν απροκάλυπτα, με δημόσιες μάλιστα παρεμβάσεις οι ‘’Λαζαρίδης, Φαήλος, Μπαλτάκος κλπ’’, τότε είναι αναμενόμενο να χορεύουν οι ‘’Κασσιδιάριδες’’, οι ‘’Λαγοί’’ και οι κάθε λογής φασίστες, τραμπούκοι και παράνομοι.

Η αντιμετώπιση της ΧΑ, στο σημείο που της επέτρεψαν να φθάσει, δεν είναι μία υπόθεση που θα τελειώσει εύκολα με ρητορικές νίκες και πολιτικές μεγαλοστομίες.

Είναι ένα δύσκολος και σκληρός αγώνας που απαιτεί δημοκρατική συνοχή μεταξύ των κομμάτων του συνταγματικού τόξου, συνέπεια και εμμονή των διωκτικών αρχών, ανεξαρτησία και απόλυτο επαγγελματισμό των δικαστικών λειτουργών.
Απαιτεί εφαρμογή των νόμων, ανεξαρτησία των εξουσιών και σεβασμό του συντάγματος.
Αλλά πάνω απ’ όλα απαιτεί συγκεκριμένα μέτρα, που να απευθύνονται στη κοινωνία, θα αίρουν τις γενεσιουργές αιτίες της ανόδου της ‘’χρυσής αυγής’’, θα γκρεμίζουν τα ψευδεπίγραφα κοινωνικά προκαλύμματα που αξιοποιεί, θα ενημερώνουν την κοινωνία, θα αίρουν τα φοβικά σύνδρομα, θα ενθαρρύνουν και θα προστατεύουν τους πολίτες για να καταγγείλουν τις παράνομες δράσεις της, θα απαιτούν από τις διωκτικές αρχές να κάνουν τη δουλειά τους στην δίωξη των εγκληματιών και στην ασφάλεια των πολιτών.

Η σημερινή αποφυλάκιση των ‘’χρυσαυγιτών’’ δεν είναι το τέλος της διαδρομής. Για να έχει αποτέλεσμα όμως η δικαστική εξουσία, καλά θα κάνει η κυβέρνηση να ζητήσει ότι συνδρομή είναι αναγκαία και από τις διεθνείς διωκτικές υπηρεσίες και πληροφοριών (έχει το παράδειγμα της 17 Νοέμβρη), ώστε να συλλέξουν τα απαραίτητα στοιχεία που θα αποκαλύπτουν το ρόλο, τις δράσεις, και τις εγκληματικές πράξεις κάθε ‘’χρυσαυγίτη’’, όσο ψηλά ή χαμηλά και αν είναι.

Ο φασισμός είναι απειλή για την Δημοκρατία και τη κοινωνία (και την ευρωπαϊκή) και απαιτεί συνεχή πολιτική εγρήγορση, συνεργασία, επαγγελματισμό και ακεραιότητα από όλες τις αρχές, καθώς και ανεξαρτησία και αποτελεσματικότητα των Δημοκρατικών εξουσιών για να καταπολεμηθεί.

''ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΥΝΑΤΗ Η ΔΙΚΑΙΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ''

Συγχαίρουμε την ελληνική δικαιοσύνη για την ταχύτητα και την αποφασιστικότητα που επέδειξε στην προσαγωγή των ενεχομένων για κακουργηματικές πράξεις στελεχών της Χρυσής Αυγής και ελπίζουμε οι ενέργειες της για την τελική τιμωρία τους να έχουν την ίδια αποτελεσματικότητα.

Η ανεξάρτητη δικαιοσύνη πρέπει να αντιμετωπίζει με αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα κάθε εγκληματική πράξη απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Η πολιτική ζωή του τόπου θα πρέπει να προστατευθεί από την διείσδυση της παρανομίας και της διαφθοράς, πρώτα απ’ όλα από το ίδιο το πολιτικό σύστημα, που ελπίζουμε να δείξει ανάλογη βούληση και αποφασιστικότητα για αυτοκάθαρση.

Η ΜΕΡΚΕΛ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΑΓΩΝΑ ΜΠΑΣΚΕΤ ΚΑΙ ΦΟΡΟΥΣΕ ΡΟΖΕ ΣΥΝΟΛΑΚΙ!!!

Κανένας δεν αμφιβάλλει ότι οι Γερμανικές εκλογές είναι πολύ σημαντικές για το μέλλον της Ευρώπης αλλά και της Ελλάδος.
Όμως από αυτού του σημείου μέχρι του απόλυτου σχολαστικισμού που δείξαμε, αφανίζοντας κάθε άλλο κρίσιμο ζήτημα της Ελληνικής πραγματικότητας, η απόσταση είναι μεγάλη.

Είναι γεγονός ότι η Ευρώπη ηγεμονεύεται πλέον από την Γερμανίας. Ακόμη και η Γαλλία δεν μπορεί να αντιδράσει αποτελεσματικά στην ηγεμονία αυτή. Κάποιοι ηγέτες μάλιστα χωρών της Ευρωζώνης, συζητούν πρώτα τα προβλήματα με τους Γερμανούς, παίρνουν την άδειά τους και μετά απευθύνονται στα Ευρωπαϊκά όργανα.

Είναι άραγε αυτή η Ευρώπη που ορμαθισθήκαμε; Είναι άραγε αυτή η Ευρώπη που συμφωνήσαμε στα καταστατικά κείμενα; Είναι άραγε αυτή η Δημοκρατική Ευρώπη των λαών, ή πρέπει να φοβόμαστε για μια σοβιετικού τύπου οντότητα με χώρες ηγεμονεύουσες και χώρες παρίες;

Η Αγγλία και ο αγγλοσαξωνικός άξονας, παρακολουθούν πολύ προσεκτικά την υποθαλπόμενη σύγκρουση μεταξύ του Γερμανικού άξονα και του Γαλλικού, που δεν θα αργήσει να ξεσπάσει και που θα έχει πάλι τα ίδια αίτια. Την ηγεμονική τάση της Γερμανίας, την αλαζονική της συμπεριφορά και την πολιτισμική της διαφορά με τις χώρες που έχουν δομήσει τον πολιτισμό τους πάνω στις αρχές της κλασσικής παιδείας και της ανθρωπιστικής κουλτούρας.

Είτε αρέσει σε πολλούς είτε όχι, υπάρχει μεγάλη πολιτισμική διαφορά μεταξύ των δύο αυτών τάσεων και θα αναδεικνύεται συνεχώς όσο οι Γερμανοί είναι εγωκεντρικοί και δεν διδάσκονται από το παρελθόν τους και από τους άλλους λαούς.

Κανείς, μα κανείς δεν ασχολήθηκε σοβαρά με αυτά τα ερωτήματα όλες αυτές τις μέρες. Μάθαμε όμως ότι η Μέρκελ παρακολούθησε αγώνα μπάσκετ και ότι φορούσε ροζέ συνολάκι!!!

Η Ελληνική ''μιντιακή'' ενασχόληση με τις Γερμανικές εκλογές, ήταν υπερβολική και απλά μεγάλωσε το χάσμα μεταξύ της χαμηλής αυτοεκτίμησης που καλλιεργείται σήμερα στους Έλληνες και στο Γερμανικό υπερ-εγώ.

Μα επιτέλους δεν διδασκόμαστε τίποτε από την κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα μας και να ασχοληθούμε με την ουσία των προβλημάτων μας, που προκύπτουν από τον ίδιο συνεχώς λόγο: ‘’Αντί να διορθώσουμε τα του οίκου μας, αδρανούμε και περιμένουμε από κάποιον άλλο να μας τα λύσει, να μας ηγεμονεύσει!!!’’
Στέλιος Φενέκος

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΕ ΜΙΑ “ΝΕΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ”

Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, οι επικριτές του καπιταλισμού πίστευαν ότι η εναλλακτική στον καπιταλισμό ήταν η σοσιαλδημοκρατία.
Σήμερα, η σοσιαλδημοκρατική πρόταση έχει χάσει την λάμψη της, γιατί η εφαρμογή της δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες, αλλά και γιατί οι άνθρωποι πίστεψαν ότι ο καπιταλισμός δίνει στο άτομο καλύτερες προοπτικές προόδου.
Στην πολιτική και οικονομική ιδεολογία κυριάρχησε ο οικονομικός φιλελευθερισμός/νεοφιλελευθερισμός, που χαρακτηρίζει πολλούς θεσμούς στα κράτη κυρίως του δυτικού κόσμου.
Η επιχειρηματολογία τους και οι πρακτικές τους όμως, αδυνατούν να εξηγήσουν με επάρκεια το γιατί θα πρέπει να εμπιστευτούμε την ‘’αυτορρυθμιστική ικανότητα’’ των εταιρειών / κολοσσών, των ανεξέλεγκτων χρηματοπιστωτικών αγορών, των μεγαλοστελεχών των εταιρειών και των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, την στιγμή που έχουν κάνει τεράστια σφάλματα και έχουν προκαλέσει με τις καταχρηστικές πρακτικές τους την παγκόσμια οικονομική κρίση.

Η παγκόσμια αυτή κρίση ανάδειξε τις μεγάλες αντιφάσεις και τα προβλήματα του οικονομικού φιλελευθερισμού, καθώς και την συνεχή τάση του να παράγει οικονομικές (και κατά συνέπεια κοινωνικές) κρίσεις.
Η κρίση του δημόσιου χρέους όμως που δημιουργήθηκε στην Ευρώπη (και όχι μόνο), έδωσε στήριγμα στους υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού για μία νέα ώθηση στη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και τις πρακτικές της. Σήμερα εξακολουθεί να κυριαρχεί στους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς, στα περισσότερα οικονομικά πανεπιστήμια, στα διεθνούς κύρους περιοδικά, στα ΜΜΕ κλπ.
Διαπιστώνουμε μάλιστα ότι παρά την αποτυχία των νεοφιλελεύθερων οικονομικών προγραμμάτων, και παρά το ότι αναγνωρίζεται αυτή η αποτυχία ακόμη και από τους ίδιους που τα επέβαλλαν, εν τούτοις εξακολουθούν να τα στηρίζουν και να ενισχύουν τις επιλογές αυτές.

Στις εξηγήσεις που μπορεί να δοθούν, δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί και το ότι οι πολιτικοί (ως επί το πλείστον), έχασαν τα κοινωνικά τους ερείσματά και προκειμένου να διατηρήσουν τα οφίκιά τους (δεδομένου ότι το κόστος υποστήριξης μίας πολιτικής καριέρας έχει εκτοξευθεί), εξαρτώνται και σφιχταγκαλιάζονται όλο και περισσότερο με το χρήμα και τους ισχυρούς, με αποτέλεσμα να ενδιαφέρονται όλο και λιγότερο για τα προβλήματα των απλών ανθρώπων και για τις υποχρεώσεις τους έναντι της κοινωνίας.

Συνεπώς η κρίση που εξακολουθεί να μαστίζει την Ευρώπη, δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και βαθιά πολιτική.
Ειδικότερα, η ακαδημαϊκή ελίτ που συμμετέχει στη διαμόρφωση των οικονομικών και πολιτικών θεωριών, είναι σε ένα στάδιο “ραστώνης” και μάλλον ακολουθούν τις εξελίξεις ερμηνευτικά, παρά προσπαθούν να διαμορφώνουν “νέες πραγματιστικές, ρηξικέλευθες αντιλήψεις”.

Υπάρχει πλέον ανάγκη για μια δυναμική και ριζοσπαστική εναλλακτική πολιτική πρόταση, έναντι του ακραιφνούς οικονομικού φιλελευθερισμού/νεοφιλελευθερισμού.
Μία “νέα, πραγματιστική πολιτική ιδεολογία”.

"ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ" ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ "ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑΣ"
Το μεγάλο ζήτημα που προκύπτει αμέσως κατά την διαμόρφωση της νέας αυτής ιδεολογίας, είναι η έννοια της ‘’πολιτικής και ιδεολογικής καθαρότητας”.

Για να βοηθηθούμε στην ανάλυσή μας, αντλούμε σκέψεις από τον μαρξισμό.
Ο μαρξισμός στην προσπάθειά του να διατηρήσει την ιδεολογική του καθαρότητα και στα πλαίσια της αντιπαλότητας του με τις άλλες πολιτικές ιδεολογίες, είχε βαφτίσει ως “εκλεκτικισμό” κάθε προσπάθεια επιλεκτικού συνδυασμού προτάσεων από διαφορετικές σχολές πολιτικής σκέψης. Προσπαθούσε να επιβάλλει την θέση ότι αυτός ο “εκλεκτικισμός” ήταν ιδεολογικό και πολιτικό μειονέκτημα, γιατί έτσι άφηναν χώρο στους πολιτικούς τους αντιπάλους.

Η σύγχρονη αντίληψη όμως επιβάλλει να είμαστε κατ’ αρχάς ανοικτοί στις διαφορετικές προτάσεις και προσεγγίσεις. Οφείλουμε να τις αξιολογούμε με κριτική σκέψη και να αξιοποιούμε ορθολογικά κάθε χρήσιμο στοιχείο που ενδυναμώνει την κοινωνική ευημερία και τις κοινωνικές δομές, μέσα από ένα αξιακό σύστημα και την ισορροπημένη και αλληλο-τροφοδοτούμενη σχέση ατόμου και κοινωνίας.

Το κυρίαρχο στοιχείο σε αυτή τη νέα πολιτική προσέγγιση δεν είναι η ιδεολογική καθαρότητα, αλλά η καταλληλότητα, η απλότητα, η πρακτικότητα, η χρησιμότητα και η διαφάνεια των ιδεών. Να μπορούν δηλαδή όλοι να καταλάβουν τις ιδέες αυτές, να μπορούν να αντιληφθούν το σκοπό τους και την χρησιμότητά τους, να μπορούν να τοποθετηθούν με σιγουριά στο αν συμφωνούν ή διαφωνούν και τελικά να μπορούν να συμμετάσχουν στη δημοκρατική διαμόρφωσή και εφαρμογή τους.

Τα εργαλεία ανάλυσης και ερμηνείας μίας τέτοιας πολιτικής πρότασης πρέπει να είναι πολλά και διαφορετικά ώστε να διασφαλίζεται η επαρκής τεκμηρίωση και η επιβεβαίωση των επιλογών, όπως είναι οι αρχές της λογικής, η αναλυτική σκέψη, η εμπειρική έρευνα, τα κυρίαρχα παραδείγματα και τα σχηματοποιημένα μοντέλα, οι τεχνικές ορθολογικής επιλογής και λήψης αποφάσεων κλπ.

Σημαντικό ρόλο στην αντίληψη αυτή παίζει και ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την εξουσία.
Στην ‘’κοινωνία αξιών’’ η εξουσία γίνεται αντιληπτή ως κοινωνικό λειτούργημα, συγκεκριμένου πλαισίου αρμοδιοτήτων και με δημοκρατική εκχώρηση. Η εκχώρηση αυτή προσμετρά οπωσδήποτε την αποτελεσματικότητα στις δράσεις, την ικανότητα δηλαδή παραγωγής πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών αποτελεσμάτων για συγκεκριμένα έργα, στα πλαίσια των δημοκρατικών θεσμών.

Βαζοντας αυτό το εισαγωγικό πλαίσιο και αυτές τις αρχές, η “κοινωνία αξιών” προχωρά εντατικά στη διαμόρφωση και έκφραση της πρότασης της στα πλαίσια του διαλόγου για τη μεταϊδεολογία, όπως εκφράστηκε δημόσια από τον πρόεδρό της Δημήτρη Μπουραντά.
(θα υπαρξει συνέχεια στο εισαγωγικό αυτό κείμενο)
Στέλιος Φενέκος

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ VS ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ: ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ

Μερικές μέρες πριν ξεκινήσουν τα σχολεία, τα συνδικαλιστικά όργανα των εκπαιδευτικών αποφάσισαν να απεργήσουν για να εκφράσουν δυναμικά τα αιτήματα τους για θέματα που είναι ήδη γνωστά εδώ και μήνες.
Μία πρακτική που την έχουμε βιώσει επανειλημμένα, με αποτέλεσμα να χάνονται πολυάριθμες διδακτικές ώρες και οι μαθητές και οι οικογένειες τους να είναι τα θύματα αυτής της επαναλαμβανόμενης πρακτικής που καταχρηστικά γίνεται στο όνομα τους.

Και εύλογα διερωτάται κάποιος:
Γιατί άφησαν να περάσει το καλοκαίρι ανεκμετάλλευτο και δεν πρόβαλαν έγκαιρα τα αιτήματά τους (τα περισσότερα είναι γνωστά εδώ και μήνες), ώστε να μην φθάσουμε στο σημείο να αυξάνουν την αγωνία των μαθητών τους και των οικογενειών;
Γιατί δεν πίεσαν έγκαιρα για διαβουλεύσεις με την κυβέρνηση ώστε να μην φθάσουμε σήμερα στα παρά πέντε σε αδιέξοδα και σε εκβιασμούς;

Η κυβέρνηση αν πραγματικά είχε την επιθυμία να λύσει τα προβλήματα αυτά, θα έπρεπε να εκμεταλλευτεί το χρόνο της ‘’ραστώνης’’ για την καλύτερη δυνατή διευθέτηση των αιτημάτων, να τηρήσει τις δεσμεύσεις της ώστε να ξεκινήσουν ομαλά τα σχολεία και να μην χαθεί πολύτιμος εκπαιδευτικός χρόνος.

Τελικά κυβέρνηση και εκπαιδευτικοί τι κατάφεραν με τον τρόπο που άφησαν τα πράγματα να εξελιχθούν;
Να δραματοποιήσουν εγωϊστικά το δικό τους πρόβλημα κάκιστης διαχείρισης και επικοινωνίας, δείχνοντας ότι ενδιαφέρονται μόνο για τις δικές τους προτεραιότητες βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τους μαθητές, τις οικογένειες τους και οπωσδήποτε την ίδια την παιδεία.

‘’Επειδή δεν σκεφτόμαστε τις μελλοντικές γενιές, δεν θα μας ξεχάσουν ποτέ.’’

Στέλιος Φενέκος

‘’ Η ΚΑΜΗΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΛΟΓΟ ΠΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ’’

Παρακολούθησα μία συνέντευξη του Υπουργού Εσωτερικών κ. Μιχελάκη στο ‘’ΜΕΓΑ’’ για τον νέο εκλογικό νόμο για τις δημοτικές εκλογές.
Τα συμπεράσματα που έβγαλα είναι τα εξής:

1. Καμία ουσιαστική προετοιμασία δεν έχει γίνει για αυτόν τον νέο-προβαλλόμενο εκλογικό νόμο. Ερωτήματα πολλά και μεγάλα, απαντήσεις ανεπεξέργαστες που γεννούσε εκείνη την ώρα ο κος ‘’υπουργός των εσωτερικών’’ και καταρρίπτονταν στην αμέσως επόμενη σκέψη. Αδυναμία να εξηγήσει το σκοπό των αλλαγών, πως θα λειτουργήσουν οι συνδυασμοί και πως η διαφορετική ενιαία λίστα των δημοτικών συμβούλων. Όλα τα μεγάλα ερωτήματα τα ‘’βάφτιζε’’ λεπτομέρειες, προσπαθώντας να κρύψει τον κάκιστο σχεδιασμό και την έλλειψη σύνεσης να ανακοινώνει κάτι χωρίς να υπάρχει κατάλληλη επεξεργασία. Είναι ολοφάνερο το έλλειμμα επαγγελματισμού και το μειωμένο αίσθημα ευθύνης, όχι μόνο ως δημόσιος λειτουργός (μάνατζερ), αλλά και ως πολιτικός.

2. Εκτός από όλα αυτά, ανακοινώνει δημόσια κάτι πολύ σοβαρό, χωρίς να υπάρχει πρότερη συμφωνία πολιτικών αρχηγών αλλά ούτε καν και δική του επικοινωνία και συμφωνία τουλάχιστον επί της αρχής με τα αρμόδια στελέχη του συγκυβερνώντος κόμματος, ο εκπρόσωπος του οποίου τον άδειασε παντελώς.

3. Κάθε άλλος ‘’επαγγελματίας’’ από οιονδήποτε άλλο επαγγελματικό χώρο, θα ντρεπόταν να παρουσιάσει δημόσια μία τόσο επιφανειακή και πρόχειρη δουλειά.

4. Προσωπικά απηλλάγην από την εκνευριστική και ψυχοφθόρα ‘’εικόνα’’ κλείνοντας τη τηλεόραση, δυστυχώς όμως αυτοί εξακολουθούν να είναι εκεί και να καταδυναστεύουν τη χώρα με τον υστερόβουλο κομματισμό και την επαγγελματική ανεπάρκειά τους.

ΣΥΡΙΑ: Η ΑΠΕΙΛΗ ΩΣ ΟΠΛΟ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ Ή ΩΣ ΠΡΟΣΧΗΜΑ;

Μεγάλος αριθμός αναλύσεων έχουν γίνει και έχουν γραφτεί για την επίθεση στη Συρία και για την λάθος στάση του Ομπάμα στην κρίση αυτή.
Η πλειονότητα από αυτές δεν λαμβάνουν υπ΄ όψη ότι ο Ομπάμα, καλώς ή κακώς είναι δέσμιος από την απαίτηση από τους Αμερικάνους (και όχι μόνο), να επιβεβαιώνεται κάθε φορά αποτελεσματικά ο ιδιαίτερος ρόλος που έχει αναλάβει η Αμερική (και η Ευρω-ατλαντική συμμαχία) στη διευθέτηση των παγκόσμιων κρίσεων αυτής της μορφής.
Ο ρόλος αυτός απαιτεί την αξιοποίηση κάθε διαθέσιμου εργαλείου επιβολής της θέλησης τους, ένα εκ των οποίων είναι και η ‘’απειλή’’ ή ‘’προειδοποίηση’’ πολεμικής ενέργειας, η οποία πρέπει να αποδεικνύεται κάθε φορά αποτελεσματική μέσα από την επαναλαμβανόμενη Αμερικανική (και Ευρω-ατλαντική) συμπεριφορά.

Η αξιοπιστία και η αποτελεσματικότητα της ‘’απειλής’’ παίζει σημαντικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις και στην αποδοχή ή μη, συμβιβαστικής διευθέτησης της κρίσης.

Πιο κάτω αναλύουμε την απειλή και τα κριτήρια που την κάνουν αποτελεσματική.

Ο πληρέστερος ορισμός για την απειλή, είναι του Schelling: «Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας μίας απειλής προσδιορίζεται από αυτό το οποίο κάποιος (ο απειλών) ισχυρίζεται ότι θα κάνει σε κάποιον άλλο (απειλούμενος) για να μη συμβεί ένα ενδεχόμενο το οποίο εξαρτάται/ελέγχεται από την συμπεριφορά του απειλουμένου, καθώς και τι φανερά προτιμάει να κάνει ο απειλών, εάν το ενδεχόμενο δεν συμβεί.»
Ο Schelling επίσης μιλά για «προειδοποιήσεις»: «Η ‘’προειδοποίηση’’ προσδιορίζεται σαν μία διακήρυξη η οποία επισημαίνει στον απειλούμενο ότι εάν αναλάβει ένα συγκεκριμένο τρόπο δράσεως αυτό θα τον οδηγήσει σε ενδεχόμενες κακές επιπτώσεις, και ότι αυτές οι επιπτώσεις δεν βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο του ατόμου/οντότητας που κάνει την απειλή/προειδοποίηση».

Η προειδοποίηση αλλά και η απειλή ισχυρίζονται ότι η ανάληψη ενός συγκεκριμένου τρόπου δράσεως, είναι πιθανόν να επιφέρει ζημιά σ’ αυτόν που σκέπτεται να αναλάβει την συγκεκριμένη δράση. Η διαφορά είναι ότι στην περίπτωση της απειλής, η ζημιά θα επιβληθεί από τον ίδιο τον απειλούντα, ενώ στην περίπτωση της προειδοποίησης θα επιβληθεί από ένα τρίτο μέρος (όπως είναι η Ευρω-ατλαντική συμμαχία και η ‘’Διεθνής Κοινότητα’’ με απόφαση του Σ.Α./ ΟΗΕ).
Υπάρχουν απειλές που λειτουργούν «αποτρεπτικά» και υπάρχουν και οι απειλές που λειτουργούν «καταναγκαστικά». Οι «αποτρεπτικές απειλές» προσπαθούν να διατηρήσουν το «status quo» ενώ οι «καταναγκαστικές» να το αλλάξουν. Ο καταναγκασμός είναι πολυπλοκότερος απ’ την αποτροπή.
Μία απειλή είναι αποτελεσματική εάν τελικά επηρεάσει τον απειλούμενο ώστε να μεταβάλλει την συμπεριφορά του σύμφωνα με τις επιθυμίες του απειλούντος.
Για να έχει αποτελεσματικότητα μία απειλή θα πρέπει να πληρούνται τα εξής 5 κριτήρια:
1) Να είναι «σχετική - δέουσα», να μπορεί δηλαδή να έχει επίδραση στο αποτέλεσμα. Θα πρέπει να αφήνεται στο στόχο κάποια ελευθερία δράσεως, έτσι ώστε να είναι δυνατό να συμβιβάσει την πολιτική του προς την κατάσταση που θέλει αυτός που απειλεί. Εάν ο στόχος πνευματικά δεν έχει ή δεν του έχει δοθεί καμία επιλογή (να μην υπάρχει άλλη δυνατότητα αλλά και ιδεοληπτικά/πνευματικά να αποκλείει και να μην μπορεί να δει άλλη δυνατότητα), τότε ίσως να είναι άσκοπη η απειλή, επειδή δεν θα είχε καμία επίδραση στην συμπεριφορά του.
2) Να είναι επαρκώς «δριμεία» για να επιδρά στον στόχο και να αναγκάζεται να προτιμήσει να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του απειλούντος, παρά να τις αψηφήσει και να τελεσφορήσει η απειλή. Εάν είναι δεδομένο ότι η απειλή θα πραγματοποιηθεί, τότε ο στόχος προτιμά να συμμορφωθεί.
Εάν η απειλή είναι επαρκώς δριμεία, εξαρτάται όχι μόνο από το μέγεθος της τιμωρίας που θα επιβληθεί, και από τον χαρακτήρα των απαιτήσεων που έγιναν από τον απειλούντα. Μία μετριοπαθής απειλή μπορεί να πιάσει εάν οι απαιτήσεις είναι επίσης επαρκώς μετριοπαθείς. Ενώ ακόμη και μία δριμεία απειλή μπορεί να αποδειχθεί ότι είναι ανεπαρκής εάν οι απαιτήσεις του απειλούντος έχουν σχέση με ζωτικά συμφέροντα του στόχου που δεν μπορεί να τα αφήσει.
3) Να είναι «αξιόπιστη». Η αξιοπιστία της απειλής έχει να κάνει με το τι πιστεύει ο στόχος ότι θα πραγματοποιηθεί. Δεν έχει σημασία πόσο επαρκής είναι η απειλή, διότι δεν θα λειτουργήσει εάν ο στόχος γνωρίζει με βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί.
Η αξιοπιστία της απειλής βρίσκεται τότε στην απλή ερώτηση του ποια είναι η βούληση και οι δυνατότητες του απειλούντος. Σε περιπτώσεις παραλείψεων και αδιαφορίας εκτιμήσεως και συλλογής πληροφοριών, η απειλή είναι τότε και τα δύο και πλήρως αξιόπιστη ή τελείως αναξιόπιστη. Από την στιγμή που δεν θα υπάρχουν ολοκληρωμένες πληροφορίες ή ακόμη την ελαφρότερη πιθανότητα ότι ο απειλών δεν είναι απόλυτα ορθολογιστής, η κατάσταση γίνεται εν πολλοίς απρόβλεπτη.
4) Να είναι «ολοκληρωμένη». Μία απειλή είναι ολοκληρωμένη όταν η απειλή συνοδεύεται από μία κατηγορηματική ή υπονοούμενη υπόσχεση ότι η απειλούμενη δράση θα ανακληθεί εάν ο στόχος προσαρμοσθεί. Δηλαδή τι δεν θα κάνει ο απειλών σε περίπτωση συμμόρφωσης τους απειλουμένου. Η διάσταση αυτή είναι περισσότερο ψυχολογική.
5) Να είναι επαρκώς «ξεκάθαρη». Το μήνυμα που μεταφέρει η απειλή πρέπει να είναι κατανοητό από τον στόχο, ώστε να είναι ξεκάθαρο σε αυτόν τι ακριβώς θέλει ο απειλών. Απαιτείται να καταλάβει ο απειλούμενος τις επιπτώσεις που θα υπάρξουν αν αρνηθεί να συμμορφωθεί. Εάν οι επιπτώσεις της τιμωρίας δεν εκτιμηθούν σωστά και υποτιμηθούν, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ότι ο στόχος να επιλέξει να αγνοήσει την απειλή, ακόμη και εάν αυτή είναι επαρκής, δριμεία και αξιόπιστη και τελικά να προκαλέσει την υλοποίηση της. Εάν η τιμωρία υπερεκτιμηθεί, ο στόχος μπορεί να επιλέξει να συμμορφωθεί ακόμη και εάν η απειλή δεν είναι επαρκής και δριμεία.

Κατά συνέπεια η Αμερική αλλά και η Ευρω-ατλαντική κοινότητα είναι δέσμιοι της ίδιας τους της ανάγκης για αξιοπιστία και αποτελεσματικότητα.
Εάν δεν στηρίξουν με ενέργειες και διοχέτευση κατάλληλων πληροφοριών τα παραπάνω κριτήρια για την ‘’απειλή’’ ή την ‘’προειδοποίηση’’ πολεμικής ενέργειας κατά της Συρίας, τότε δεν θα έχουν ελπίδα να κάνει ο Άσσαντ σημαντικές συμβιβαστικές υποχωρήσεις φοβούμενος αυτήν την απειλή.
Εκτός και εάν ο στόχος τους είναι η αποκαθήλωση του καθεστώτος, η γεωπολιτική ανακατάταξη στη περιοχή και η πρόκληση δημιουργίας νέων κυριαρχικών οντοτήτων, οπότε η απειλή είναι απλώς πρόσχημα για όλους τους άλλους.