ΤΑ ΠΑΙΓΝΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΣΤΗ ΣΥΜΠΛΕΥΣΗ ''ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΞΙΩΝ'' & ''ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ''

Μεγάλη συζήτηση γίνεται για την ανάγκη συνεργασίας των κομμάτων του «κεντρώου χώρου» και την αποτυχία να συμβεί μέχρι πριν λίγες μέρες.

Η «κοινωνία αξιών» και οι «Δημοκρατικοί» ξεκίνησαν την συνεργασία τους «με άλλους όρους» από τους συνηθισμένους.
Σε αυτό μας βοήθησε η θεωρία παιγνίων και άλλα εργαλεία από την συνεργασία επιχειρήσεων, οργανισμών αλλά και κρατών στο διεθνές πεδίο συνεργασίας -ανταγωνισμού. Ειδικότερα η θεωρία των παιγνίων μας επέτρεψε να ξεπεράσουμε τις απλουστευτικές αντιλήψεις περί ανταγωνισμού και συνεργασίας, ώστε να μπορέσουμε να εξετάσουμε την προοπτική της συνεργασίας των δύο κομμάτων.

Τα παίγνια ως μεθοδολογικό εργαλείο συνεργασίας
Οι άνθρωποι, μόνοι τους είτε σε ηγετικές ομάδες, όταν αντιμετωπίζουν πολύπλοκες καταστάσεις με πολυπλοκότητα επιλογών, δυσκολεύονται να έχουν συνέπεια και συνεκτικότητα στις αποφάσεις τους. Πως όμως μπορούν να αξιολογηθούν οι επιλογές τους και τα αποτελέσματά τους, ώστε να μπορούν να καταλάβουν το ποιά αποτελέσματα είναι τα πιο ωφέλιμα γι αυτούς, μεταξύ των διαφορετικών επιλογών;
Θα πρέπει να συμφωνηθεί μία πρακτική και αποδεκτή κλίμακα ωφελιμότητας για τα αποτελέσματα, που να βασίζεται σε συγκεκριμένες αρχές. Επί παραδείγματι αναφέρω μερικές αρχές όπως: συνέπεια πολιτικής, συνέπεια λόγων και έργων, αξιοπιστία δράσεων, αύξηση εκλογικής ισχύος, ποιοτικά στελέχη και εκπρόσωποι, κλπ (θα μπορούσαν να μπουν και άλλες σημαντικές αρχές).
Θα πρέπει βέβαια πάντα να έχουμε υπ’ όψη ότι η θεωρία παιγνίων βασίζεται σε ορθολογιστές παίκτες, που να είναι ικανοί να διαλέξουν με ψυχραιμία και συνέπεια μεταξύ όλων των δυνατών επιλογών και αποτελεσμάτων.

Στρατηγική στα παίγνια
Στην καθημερινότητα έχουμε ευέλικτα και άκαμπτα σχέδια δράσεως. Ένα σχέδιο δράσεως είναι άκαμπτο, εάν περιλαμβάνει ελάχιστες πιθανές επιλογές και ευέλικτο εάν περιλαμβάνει πολλές εναλλακτικές επιλογές. Πλάνα τα οποία σχεδιάζουν πολύ μακροπρόθεσμες δράσεις, συνδέονται συνήθως με ακαμψία.
Γι αυτό δεν επιλέξαμε μακροπρόθεσμο σχεδιασμό αλλά σχεδιάζουμε μέχρι τον «ορατό ορίζοντα». Μειώνει την ακαμψία των επιλογών.
Εάν κάποιος θέλει να κάνει ευέλικτα σχέδια, θα πρέπει να περιμένει και να δει, να καθυστερήσει τις αποφάσεις του μέχρις ότου μπορέσει να καταλάβει πως εξελίσσεται η κατάσταση και ποια είναι η τάση. Η ευελιξία εξαρτάται από την κατανόηση και την αντίληψη της τάσης εξέλιξης της συνεργασίας,
Γι’ αυτό και στη περίπτωσή μας επιλέξαμε μια επαναλαμβανόμενη κατάσταση, μέσα από την προοδευτική συνεργασία των δύο κομμάτων. Μας δίνει μεγαλύτερη ευελιξία.

Η έννοια της κατάστασης ισορροπίας (equilibrium)
Η κατάσταση ισορροπίας στο παίγνιο είναι το σημείο εκείνο (επιλογής στρατηγικής), όπου είναι πιθανότερο να καταλήξουν και οι δυο οι δρώντες. Η επιλογή της στρατηγικής συναρτάται από πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων είναι η προσδοκία κέρδους, η βιωσιμότητα της στρατηγικής επιλογής, και το επίπεδο ασφαλείας που μπορεί να διασφαλίσει τελικά ο καθένας για τον εαυτό του.
Υπάρχουν τρεις διαφορετικές διατυπώσεις στα παίγνια ως προς την κατάσταση ισορροπίας (equilibrium), που έχουν σχέση με την πληροφόρηση των δυο δρώντων, την κατάσταση ισχύος και τα επίπεδα ασφάλειας που νοιώθει και μπορεί να εγγυηθεί για τον εαυτό του καθένας από τους δύο. Τo «Nash equilibrium», τo «Bayesian equilibrium», και το «θεώρημα του Folk».

Nash equilibrium
Η θεωρία του Nash για την κατάσταση ισορροπίας ενός παιγνίου, είναι μέχρι σήμερα η πιο σημαντική αντίληψη στην θεωρία παιγνίων. Οι δύο δρώντες έχουν πλήρη πληροφόρηση για τις επιλογές και τις δράσεις του άλλου, και έχουν αυτογνωσία είτε νοιώθουν ασφαλείς ως προς την ισχύ τους. Αναφέρεται σε παίγνια δύο δρώντων, όπου τελικά οι δύο τους επιλέγουν σε αλληλεπίδραση το ζευγάρι εκείνο των στρατηγικών επιλογών, που δεν είναι οπωσδήποτε αυτό που δίνει το μέγιστο όφελος, αλλά το αμέσως λιγότερο καλό στρατηγικό αποτέλεσμα και για τους δύο.

Bayesian equilibrium
Αναφέρεται στα παίγνια των ατελών πληροφοριών, στα οποία ο ένας δρών δεν γνωρίζει τις δράσεις του άλλου πριν εφαρμόσει την δική του στρατηγική, έχει επαρκή αίσθηση ισχύος, νοιώθει ασφαλής για τον εαυτό του και ανασφαλής για τις επιλογές του αντιπάλου. Η κατάσταση ισορροπίας ενός τέτοιου παιγνίου, ορίζεται ως η στρατηγική που επιλέγει κάθε δρών, σύμφωνα με την οποία επιδιώκει το μέγιστο δυνατό κέρδος. Στην κατάσταση αυτή ισορροπίας, η δράση κάποιου δρώντα κυρίως εξαρτάται μόνο από τον δικό του χαρακτήρα, αλλά όχι τόσο από τον χαρακτήρα του άλλου, αφού δεν υπάρχει πληροφόρηση του ενός για τον άλλο.

Το θεώρημα του Folk
Το θεώρημα του Folk αναφέρεται σε καταστάσεις όπου δεν υπάρχει καθόλου πληροφόρηση μεταξύ των δρώντων και το κυριότερο, υπάρχει σημαντικό έλλειμμα ισχύος του ενός ή και των δύο, ώστε να τους δημιουργείται σημαντική ανασφάλεια.
Το θεώρημα του Folk μας λέει ότι στα παίγνια αυτά, (τα οποία επιτρέπουν παραχωρήσεις και υποχωρήσεις λόγω ελλείμματος ισχύος για μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις) , ο αριθμός των στρατηγικών που μπορούν να πιστοποιηθούν σαν «σημείο ισορροπίας», είναι πολύ μεγάλος. Και συνήθως οι δρώντες καταλήγουν σε επιλογές που μπορούν να εγγυηθούν την ελάχιστη ασφάλεια τους με τα δικά τους μέσα. Η προσέγγισή τους (χωρίς πληροφόρηση και χωρίς να συνεργάζεται κανείς), θα έχει ως σημείο ισορροπίας κάθε αποτέλεσμα το οποίο ικανοποιεί τις ελάχιστες αξίες ασφαλείας τους.
Η ισορροπίες αλλάζουν βέβαια όταν προστίθεται και τρίτος παίκτης.

Συνεργασία «κοινωνίας αξιών» και «Δημοκρατικών»
Αξιοποιώντας λοιπόν στο έπακρο την θεωρία παιγνίων, η «κοινωνία αξιών» και οι «Δημοκρατικοί» καταφέραμε να συνεργασθούμε προσδοκώντας ότι το παράδειγμά μας θα ακολουθήσουν και άλλα κόμματα, ορθολογικά, με τον ίδιο αξιακό κώδικα και ιδεολογική ταυτότητα.
Ξεκινήσαμε, χωρίς τυμπανοκρουσίες και εντυπωσιασμούς, αξιοποιώντας την πλήρη πληροφόρηση και την ασφάλεια που πρέπει να νοιώθουμε μεταξύ μας και μεταπέσαμε σε ένα πλήρως συνεργατικό, επαναλαμβανόμενο παίγνιο, τύπου «Nash equilibrium», με μια διακριτική, συνεπή και ειλικρινή συζήτηση μεταξύ μας. Πρώτα γνωριστήκαμε, μοιραστήκαμε τις κοινές μας ανησυχίες και τα οράματα και ανακαλύψαμε πως, όχι μόνο δεν μας χωρίζει τίποτα, αλλά αντίθετα, μας ενώνουν πολλά περισσότερα από όσα αρχικά πιστεύαμε. Έτσι, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε μαζί μια κοινή πορεία προς το μέλλον. Μια πορεία δύο κομμάτων με στόχο να εργαστούμε μαζί με εμπιστοσύνη και αξιοπιστία. Η συνεργασία μας δομείται με σύνεση και με διαφανείς και δημοκρατικές διαδικασίες, σύμφωνα με τις κοινές μας αξίες. Επειδή ενωμένοι είμαστε πιο δυνατοί. Ίσοι μεταξύ ίσων σε ένα κοινό σκοπό χωρίς ιδιοτέλειες, χωρίς μικροψυχίες, στη πράξη.
Στέλιος Φενέκος

ΦΘΑΝΕΙ ΠΙΑ

 Άλλη μια πράξη του δράματος ολοκληρώθηκε χθες με την οριακή πλειοψηφία και την γελοιοποίηση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας. Οι υπεύθυνοι για την κατρακύλα της χώρας , μπροστά στην αποτυχία, κατέφυγαν σε παραδοσιακές τεχνικές αυτοσχεδιασμού και αυτογελοιοποίησης για να σώσουν την παράσταση.

Τα μέτρα ψηφίσθηκαν ως μια αναγκαιότητα, για να απελευθερωθεί  η  δόση που μας δίνει μία ακόμη παράταση ζωής.  Όλοι μας όμως απαιτούμε να αξιοποιηθεί κατάλληλα ο χρόνος που θα μας δοθεί με την εκταμίευση της. Να σταματήσει αυτή η αναποτελεσματική πολιτική περικοπών. Να δούμε επιτέλους δράσεις  συγκροτημένες, αξιόπιστες και με προοπτική.

Η κοινωνία έχει αποδείξει την ωριμότητα της να υπομείνει τους κόπους και τις θυσίες που της ζητούνται για ένα καλύτερο μέλλον. Αρκεί σε αυτόν τον αγώνα να είμαστε όλοι μαζί και όχι κάποιοι να διαχωρίζουν τα συμφέροντά τους και μάλιστα να τα επιβάλλουν σε βάρος όλων των άλλων.

Κύριοι Υπουργοί, Υφυπουργοί, κύριοι Βουλευτές, ‘’επιτέλους φθάνει’'.  Όποια δυνατότητα, όποια περίσσεια είχε η κοινωνία την έδωσε. Δεν υπάρχουν άλλα.

Σταματήστε να υποτάσσεσθε άβουλα στον φαύλο κομματισμό, αυτό το ‘’κουτί της Πανδώρας’’ για τον τόπο μας που μας οδήγησε εδώ και επιφέρει όλο και μεγαλύτερα κακά.

Πράξτε με υπευθυνότητα και αυτοσεβασμό και με το βλέμμα στη κοινωνία. Δεν υπάρχει πλέον κανένα περιθώριο, καμία περίοδος χάριτος.

·           ΗΓΗΘΕΙΤΕ, εμπνεύστε, υποκινείστε, ξεσηκώστε την κοινωνία (δεν είστε αντίπαλοι), σε μια δυναμική ανάπτυξης και πάψτε να αδρανείτε, να  μεμψιμοιρείτε, να αλληλοκατηγορείστε, να χώνεστε πιο βαθιά στο λασπώδες έδαφος της μικροπολιτικής και της εγωπάθειας.  

·           Αξιοποιείστε κάθε διατιθέμενο πόρο για ανάπτυξη, κάνετε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Αντιμετωπίστε επιτέλους τη διαφθορά, σταματήστε τη φοροδιαφυγή, μαζέψτε τα χρήματα που υπεξαιρέθηκαν, δώστε τα χρήματα που χρωστάει το κράτος.  Ο κόσμος θέλει δικαιοσύνη.

·           Κινητοποιείστε τη κοινωνική δυναμική που είναι τεράστια, το επιστημονικό και το εργατικό δυναμικό που είναι πολύ καλύτερο από την δυσφημιζόμενη  εικόνα της χώρας μας. 

Και εάν δεν μπορείτε να ανταποκριθείτε με αποτελεσματικότητα σε αυτό που περιμένει ο κόσμος από σας,  θα ήταν πιο τίμιο να αποχωρήσετε και να δώσετε την δυνατότητα σε άλλους πιο ικανούς ίσως να αναλάβουν. 

Στέλιος Φενέκος

ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ

Τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση κρατικοδίαιτης ιδιωτικής επιχείρησης, πάνω στην οποία ασέλγησε όλο το πολιτικό σύστημα.

Απατεώνες πολιτικοί (ο κ. Τσοχατζόπουλος είναι στη φυλακή), ανεύθυνοι συνδικαλιστές, ξένοι επενδυτές (Άραβες, Γερμανοί κλπ), δεν έχασαν την ευκαιρία να καρπωθούν όσα περισσότερα μπορούσαν, με σκοπό το κέρδος και μόνο το κέρδος, σε μια

μικρογραφία που συμπυκνώνει όλη τη βρόμικη ιστορία της χρεοκοπίας της Ελλάδας.

Για πάρα πολλά χρόνια, τα ναυπηγεία συντηρούνταν χάρη στα εξοπλιστικά προγράμματα του Πολεμικού Ναυτικού και τις αναθέσεις έργων του δημοσίου τομέα (βαγόνια του ΟΣΕ). Οι υπουργοί υποστήριζαν τις φαύλες πολιτικές τους, λέγοντας ότι είχαν ως στόχο να έχουν δουλειά οι εργαζόμενοι των Ναυπηγείων.

Ποτέ δεν είδαμε ένα πραγματικά ουσιαστικό πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης και εκσυγχρονισμού των ναυπηγείων, για να καταστούν αυτό που μπορούσαν να είναι και το χρειαζόταν όχι μόνο η χώρα μας, αλλά η παγκόσμια ναυτιλία. Το μεγαλύτερο και καλύτερο ναυπηγείο στην Ανατολική Μεσόγειο, με τεράστια προστιθέμενη αξία για την οικονομία μας (λόγω κομβικού σημείου, σε συνδυασμό με το λιμάνι του Πειραιά και τη λοιπή ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη).

Όλα τα κόμματα εξουσίας τοποθετούσαν επικεφαλής στα Ναυπηγεία, ανίδεους κομματικούς. Φυσικό επόμενο ήταν τα ναυπηγεία, να ακολουθήσουν πορεία απαξίωσης, όπως όλες οι εταιρείες που έμπαιναν επικεφαλής αποτυχημένα κομματικά παιδιά.
Ο κ. Τσοχατζόπουλος, παρήγγειλε πριν από το 2000 τα περιβόητα γερμανικά υποβρύχια στη γερμανική HDW. Όπως ήταν φυσικό τα υποβρύχια υπερτιμολογήθηκαν, ενώ οι υπουργοί ασελγούσαν με τις κατά καιρούς συμφωνίες που έκαναν.
Ενδεικτικό της κάκιστης αυτής συμφωνίας, αλλά και τραγικό επίσης είναι, ότι η Ελλάδα παρήγγειλε τέσσερα γερμανικά υποβρύχια στους Γερμανούς (ιδιοκτήτες των ναυπηγείων τότε), έχει πληρώσει μέχρι σήμερα περισσότερα από 2,5 δισ. ευρώ και έχει παραλάβει μόνο ένα.
Το 2010, όταν πωλήθηκε το 75% των μετοχών των Ελληνικών Ναυπηγείων από τη γερμανική ThyssenKrupp στην Privinvest του Ισκαντάρ Σάφα, το νέο ιδιοκτησιακό σχήμα αλλά και η κυβέρνηση, υπόσχονταν αναθέσεις έργου από χώρες του εξωτερικού που θα εξασφάλιζαν τη βιωσιμότητα των ναυπηγείων.

Η πώληση των Ναυπηγείων στον Άραβα Ισκαντάρ Σάφα έγινε επί υπουργίας Εθνικής Άμυνας κ. Βενιζέλου. Όλοι θυμόμαστε τις στομφώδεις δηλώσεις και τα θριαμβευτικά ταξίδια του κ.Βενιζελου στο Abu Dhabi, όπου (sic) δεν συναντήθηκε με τον αντίστοιχο Υπουργό Άμυνας (ως είθισται), αλλά με τον Ισκαντάρ Σάφα, σε ρόλο ‘’Υπουργού μεσάζοντος’’.
Βέβαια, πριν απ αυτόν είχε πάει σε ρόλο ‘’αδελφού - πρωθυπουργού μεσάζοντος’’, ο Νίκος Παπανδρέου, ως προπομπός της ‘’πομπώδους συμφωνίας’’.
Η μεταβίβαση του 75% των μετοχών των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά στην εταιρία του Ισκαντάρ Σάφα επικυρώθηκε με νόμο από τη Βουλή το φθινόπωρο του 2010. Βάσει της συμφωνίας, τα Ναυπηγεία για τα επόμενα 15 χρόνια θα είχαν αποκλειστικά στρατιωτικό χαρακτήρα.

Μαζί με τα ναυπηγεία ο Σαφα, έλαβε ως κίνητρο από τον κ. Ευ. Βενιζέλο, παραγγελία για άλλα δύο υποβρύχια, τα οποία κόστιζαν 1,2 δις περίπου.

Μία απόφαση την οποία ο γράφων, είχε αρνηθεί ως μέλος του Ανωτάτου Ναυτικού Συμβουλίου, με το αιτιολογικό ότι δεν μπορείς να κάνεις οικονομίες από παντού, να κόβεις μισθούς και συντάξεις και από την άλλη να παραγγέλνεις δυο υποβρύχια αξίας 1,2 δις (που με τις συνακόλουθες συμφωνίες έφτανε σε κόστος 1,6 δις, χωρίς να υπολογίζουμε κόστος οπλικών συστημάτων, τορπιλών κλπ).

Άξιο να αναφερθεί είναι, ότι προς τιμήν τους οι περισσότεροι Ναύαρχοι (με Ν κεφαλαίο) του ΑΝΣ, αρνήθηκαν να επικυρώσουν τη απαράδεκτη οικονομική συμφωνία που έφερε ο κος Βενιζέλος για να περάσει και η οποία προέβλεπε να έχει δοθεί το 80% των χρημάτων μπροστά, χωρίς να έχει παραδοθεί στην ουσία κανένα Υποβρύχιο.
Την συμφωνία αυτή που δεν αποδέχθηκαν οι Ναύαρχοι (αυτοί που μετέπειτα κατηγορήθηκαν για δυνάμει στασιαστές από τον τότε Πρωθυπουργό αλλά και τον υπουργός άμυνας κ. Μπεγλίτη με υπέρτατη φαυλότητα και ανευθυνότητα), την επικύρωσε η αρμόδια επιτροπή της Βουλής.
Ο κ. Βενιζέλος θριαμβολογούσε τότε για τη «σωτήρια λύση» και αντιμετώπιζε απαξιωτικά όποιον «τολμούσε» να αμφισβητήσει τη λύση που είχε προωθήσει.

Το υπουργείο σήμερα επικαλείται την καθυστέρηση στην πρόοδο των εργασιών για τη ναυπήγηση των τριών υποβρυχίων 214 , τύπου «Παπανικολής».
Η διοίκηση των ναυπηγείων επικαλείται το χρονοδιάγραμμα πληρωμών που προβλέπεται στη σύμβαση/νόμο 3885/2010, σύμφωνα με τον οποίο η αποπληρωμή των τριών υποβρυχίων καθώς και των δύο νέων που θα ναυπηγηθούν, δεν εξαρτάται από την πρόοδο των εργασιών αλλά από συγκεκριμένα χρονικά ορόσημα ( όπως είπαμε πιο πάνω).
Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου ισχυρίζεται ότι μπορεί να υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα πληρωμών, ωστόσο δε νοείται πληρωμή χωρίς να προχωρά το κατασκευαστικό έργο
Η ιδιοκτησία των Ελληνικών Ναυπηγείων απείλησε ότι θα αποχωρήσει ή θα οδηγήσει τους περίπου 1200 εργαζομένους σε καθεστώς εκ περιτροπής εργασίας.
Ο Άραβας ιδιοκτήτης Ισκαντάρ Σάφα, επέβαλε από τον Απρίλιο του 2012 μία ημέρα εργασίας στους εργαζομένους. Ταυτόχρονα απειλεί με αποχώρηση αν δεν λάβει νέα προγράμματα ναυπήγησης πλοίων ή τον εκσυγχρονισμό των φρεγατών τύπου ΜΕΚΟ του Πολεμικού Ναυτικού.

Σήμερα πληρώνουμε τα σπασμένα αυτής της κάκιστης συμφωνίας.
Και οι εργαζόμενοι είναι για μία ακόμη φορά τα εξιλαστήρια θύματα μίας εγκληματικής πολιτικής που ακολούθησαν όλα τα κόμματα διακυβέρνησης για πολλά χρόνια.

Στέλιος Φενέκος

ΟΒΙΔΙΑΚΕΣ...ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ

Η υπόθεση με το χαμένο CD που εμφανίσθηκε ξαφνικά, μεταμορφούμενο σε ..’’στικάκι’’… είναι μια από τις απαράλλαχτες ‘’οβιδιακές μεταμορφώσεις’’ του σάπιου πολιτικού συστήματος.

Η “Σαλμακίς” είναι μια πηγή νερού με κακή φήμη. Στα νερά της, όποιος τολμήσει να βουτήξει ή έστω να βραχεί, νοιώθει τα μέλη του να παραλύουν, να γίνονται ανίκανα για κάθε αντίδραση, γίνεται πειθήνιο όργανό της, διαφθείρεται, αλλάζει.

Οι πολιτικοί, που στο ρόλο του Ερμαφρόδιτου, βούτηξαν και σφιχταγκαλιάστηκαν στα νερά της Σαλμακίδας, μεταμορφώθηκαν σε ένα ον, με σάρκα και ψυχή μία, αδύνατον να ξεχωρίσουν, δέσμιοι για πάντα…. στην πνιγηρή αγκαλιά της.

Στέλιος Φενέκος

ΕΛΙΤ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΜΑΣ

 Πολύς λόγος γίνεται για τις ελίτ και τον ρόλο τους.
Η ‘’κοινωνία αξιών’’ θεωρεί ότι η νεολαία είναι το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας μας και τελικά αυτοί μπορούν με την δυναμική τους, τις ικανότητες τους, την κοινωνική τους συνείδηση και την αγάπη τους για την πατρίδα να δώσουν μια νέα πνοή στη χειμάζουσα χώρα μας. Ας τους δημιουργήσουμε το κατάλληλο έδαφος για να δημιουργήσουν.
Γιατί αυτοί είναι η ΕΛΙΤ, και αυτοί μόνο μπορούν να δώσουν προοπτική και ελπίδα στο τόπο.
Στέλιος Φενέκος

Η ΣΠΑΤΑΛΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Με αφορμή την αναφορά του διπλωμάτη που υπηρετεί στον ΟΑΣΑ για τις σπατάλες ενοικίων, θυμίζω ότι η θέση της ‘’κοινωνίας αξιών’’ από τη πρώτη στιγμή , ήταν η αναθεώρηση όλων αυτών των εξόδων στις αντιπροσωπείες μας.
Επίσης η αναθεώρηση της στελέχωσης των θέσεων εκπροσώπησης σε πρεσβείες, προξενεία, διεθνείς οργανισμούς, κλπ. της χώρας μας, από μηδενι

κή βάση, για διπλωμάτες, υπάλληλους, συμβούλους, στρατιωτικούς, αστυνόμους, λιμενικούς, , δημόσιους υπάλληλους, κλπ. και με κριτήρια την οικονομία, την αναγκαιότητα, και την καλύτερη τελικά εκπροσώπηση με τους πλέον ικανούς και όχι ως κοινωνική παροχή στους ''ημέτερους''.
Και ζητήσαμε συγκεκριμένα στοιχεία γι αυτά.
Δυστυχώς η κυβέρνηση όχι μόνο δεν κοινοποίησε τέτοια στοιχεία, αλλά αποδεικνύεται καθημερινά ότι δεν έχει κάνει τίποτε σε αυτή τη κατεύθυνση, αλλά από την άλλη κόβει ανάλγητα από την υγεία, από την ασφάλεια, από την παιδεία, συντάξεις, αναπηρικά επιδόματα κλπ. χωρίς σταματημό.
Και απορίας άξιο είναι γιατί η Τρόϊκα που στοχεύει στις αδύναμες τάξεις συνεχώς, δεν έχει κάνει τίποτε προς αυτή τη κατεύθυνση.
Έχω εξήγηση και πιστεύω ότι είναι η εγγενής τάση των διεθνών οργανισμών και υπαλλήλων τους ,να προστατεύουν τα συμφέροντά τους. (Υπάρχει πλήρης επιστημονική ανάλυση γι αυτό). Θα έλεγε κανείς συναδελφική αλληλεγγύη.
Ας απαιτήσουμε λοιπόν να υπάρξει ουσιαστική αντίδραση έστω και τώρα, (πάρα πολύ αργά ομολογουμένως).
Στέλιος Φενέκος

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΤΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Σημαντικά ζητήματα ανάδειξε η υπόθεση του νεαρού με την ιστοσελίδα που αναφερόταν στον γέροντα Παϊσιο.
Συγκεκριμένα αναδείχθηκαν ζητήματα για την ελευθερία του λόγου, για το ρόλο της δικαιοσύνης, για το ρόλο της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος, και για τον ρόλο της θρησκείας. Θα μπορούσε ο κατάλογος να είναι μεγα

λύτερος αλλά ας περιοριστούμε σ αυτά για να έχουμε τη δυνατότητα να είμαστε αρκετά αναλυτικοί.
Το γεγονός αυτό μάλιστα συνέπεσε και με τις συγκρούσεις των μουσουλμάνων με την αστυνομία. Όπως όλοι θα θυμόσαστε, η θέση που αναπτύχθηκε από εμάς στην περίπτωση εκείνη, είναι ότι υπάρχει νομικό προηγούμενο και επαρκές νομικό πλαίσιο στη χώρα μας, για να διευθετεί με δίκαιο τρόπο τα ζητήματα αυτά, χωρίς φανατισμούς και συγκρούσεις που μόνο κακό κάνουν. Αυτή ακριβώς είναι και η θέση που θα υποστηριχθεί κι εδώ.
Συγκεκριμένα:
Ο νόμος προβλέπει ως αδίκημα την προσβολή τεθνεόντος (αδιακρίτως αν αυτός είναι κοινός θνητός ή άγιος). Και από τη στιγμή που θίγεται έννομο συμφέρον κάποιου (οιουδήποτε το αισθάνεται ως τέτοιο), έχει το δικαίωμα να προσφύγει στη δικαιοσύνη.
Αυτή είναι μία αρχή πάνω στην οποία στηρίζεται η κοινωνία μας και είναι η βάση της Δημοκρατίας μας , χωρίς φανατισμούς, αντεγκλήσεις, κλπ.
Ας δούμε τώρα το ζήτημα της ελευθερίας του λόγου.
Ως αρχή θα συμφωνήσουμε όλοι μας.
Πλην όμως, ούτε αυτή η αρχή είναι πάνω από την αποδοχή του Συντάγματος και του νόμου ως το δικαϊκό σύστημα που ρυθμίζει τις σχέσεις των ανθρώπων στην κοινωνία μας.
Αν δε κάποιος για αντίλογο, φέρει ως παράδειγμα: π.χ. μα με τον νόμο και τις ρυθμίσεις του οι κυβερνήσεις στα απολυταρχικά κράτη ελέγχουν τους πάντες και τα πάντα, θα έλεγα ότι αφού έχουμε αποδεχθεί το Σύνταγμα και τον συμβατικό τρόπο λειτουργίας της Δημοκρατίας μας, οφείλουμε να αποδεχθούμε και το ρυθμιστικό τους πλαίσιο.
Πόσο μάλλον, όταν η ισχύς κάθε νόμου μπορεί να προσβληθεί σε πολλά επίπεδα του δικαστικού μας συστήματος και να κριθεί η συνταγματικότητα του ή όχι και η ισχύς του.
Συνεπώς, η ελευθερία του λόγου, εντάσσεται σ τις προβλέψεις του Συντάγματος και ελέγχεται από τις λειτουργίες της Δημοκρατίας με την εφαρμογή των νόμων.
Μπορεί δηλαδή ο καθένας να προσφύγει στη δικαιοσύνη, εάν θεωρεί ότι θίγεται έννομο συμφέρον του όταν κάποιος εκφράσει ελεύθερα μία ιδέα και θεωρήσει ότι τον θίγει. Στη συνέχεια επαφίεται στη δικαιοσύνη να αποφασίσει για τη βασιμότητα της προσφυγής ή όχι και την παραπομπή ενώπιον του δικαστηρίου.
Τώρα εάν η ηλεκτρονική δίωξη εγκλήματος κινήθηκε σύννομα ή όχι για να συλλέξει στοιχεία, είναι ζήτημα της δικαιοσύνης και πάλι, γιατί εάν συνελέγησαν παράνομα ,τότε ενδεχόμενα να μην γίνουν και αποδεκτά από το δικαστήριο.
Μόνο αν αποφορτίζουμε τα γεγονότα από τη θρησκευτική τους διάσταση, που προκαλεί φανατισμούς και στερεότυπα, θα μπορέσουμε να δούμε τον Συνταγματικό, Δημοκρατικό, νόμιμο, αλλά και προς όφελος της κοινωνίας τρόπο που μπορούν να επιλύονται ζητήματα σαν κι αυτό.
Υ.Γ.: (Σκοπίμως δεν αναφέρομαι στη ΧΑ για να μην δίνουμε αξία στις πρακτικές της)
Στέλιος Φενέκος