Σε ποια χώρα θέλουμε να ζούμε;
Σε μία τριτοκοσμική χώρα, με ανεπάγγελτους, μειονεκτούντες και
ανασφαλείς πολιτικούς που να την οδηγούν στην υπανάπτυξη, ξεχασμένη στη
γωνιά της Ευρώπης, εσωστρεφή, ευάλωτη και συμπλεγματική, η σε μία
σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, όπου οι πολιτικοί της θα μπορούν να μιλάνε με
ίσους όρους, να διαπραγματεύονται και να
υποστηρίζουν τα συμφέροντα της χώρας με εξωστρέφεια, ορθολογισμό,
γνώση, επιχειρήματα και νηφαλιότητα ως ίσος προς ίσον, που ο λόγος τους
θα δείχνει τη σοβαρότητα τους και θα χαίρει ανάλογης αποδοχής;
Λέει στη Βουλή επίσημα ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,
Othmar Karas: «Συναντηθήκαμε στο Στρασβούργο με τον κ. Τσίπρα. Εκεί πάνω
από μια ώρα τον ρωτήσαμε ποια είναι η εμπειρία σας ως ηγέτη της
αντιπολίτευσης, ποιοι είναι οι στόχοι σας, ποιες είναι οι προτάσεις σας,
τι μπορείτε να κάνετε καλύτερα και επί μια ώρα δεν έλεγε τίποτα ο
υπεύθυνος της αντιπολίτευσης…..Το μόνο που είπε είναι ότι στηρίζει το
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και θέλει να του δώσει περισσότερες αρμοδιότητες
στις συναλλαγές και στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Καμία κριτική
άλλης μορφής. Το μόνο που είπε είναι ότι θα μας στηρίξει στην έκθεσή
μας. Αυτό έχω να πω».
Και επειδή δεν άρεσαν στο ΣΥΡΙΖΑ όσα είπε
ο κος Karas, ο εκπρόσωπος τύπου τον κατηγόρησε για χοντροκομμένη και
ψευδή επίθεση στον Αλέξη Τσίπρα, τονίζοντας ότι ο αντιπρόεδρος του
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου «έκανε το χατίρι στον φίλο του κ. Σαμαρά και δε
σεβάστηκε ούτε την ιδιότητά του, ούτε τη χώρα που τον φιλοξενεί.»
Το ευτράπελο είναι ότι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάλαβαν τι έλεγε
την ώρα που μιλούσε στη Βουλή, ότι δηλαδή αναφερόταν στον κ. Τσίπρα (η
μεταφράστρια συνέβαλε χωρίς να το θέλει στη σύγχρονη ‘’αριστοφανική
κωμωδία’’, μεταφράζοντας ‘’Κύπρος’’ αντί ‘’Τσίπρας’’) και μέσα σε ένα
αλαλούμ ανοησιών, προσέτρεξαν στο ξενοδοχείο που έμεναν οι εκπρόσωποι
για να ‘’πάρουν το αίμα τους πίσω’’ και να κάνουν δηλώσεις με
‘’περίσσεια παλληκαριάς’’. Και ενώ προσπάθησαν να καλύψουν την απύθμενη
ανεπάρκεια τους, στην ουσία την ανέδειξαν περίτρανα. Καλύτερα να
σιωπούσαν!
Αλήθεια, αυτή την Ελλάδα θέλουμε;
Είναι απορίας άξιο πως η κυβέρνηση με την εκπροσώπηση του κου Βενιζέλου
συμφώνησε να γίνει η καταστροφή 800 τόνων χημικών όπλων της Συρίας, με
τη μέθοδο της υδρόλυσης, εν πλω, πάνω στο πλοίο του αμερικανικού
πολεμικού ναυτικού «MV Cape Ray», στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης,
Μάλτας και Λιβύης.
Η ποσότητα των χημικών
είναι τεράστια (800 τόνοι) και όπως γίνεται αντιληπτό το πλοίο που θα
τα μεταφέρει πρέπει να έχει δυνατότητες διαχείρισης της ποσότητας ύδατος
που θα χρειασθεί, των χημικών που θα χρησιμοποιηθούν και των χημικών
που θα προκύψουν. Και βέβαια το πιθανότερο είναι να μην κρατάει τα
υδαρή απόβλητα της χημικής επεξεργασίας, αφού θα είναι πολλαπλάσια της
ποσότητα χημικών που θα υποστούν υδρόλυση και κάπου θα πρέπει να τα
ρίξει.
Κατά συνέπεια τα υδαρή απόβλητα που θα χαρακτηριστούν
ακίνδυνα (πόσο ακίνδυνα είναι;), θα ριφθούν στα νερά της Μεσογείου, όπως
και ποσότητα από χημικά απόβλητα που θα χαρακτηριστούν(;) κι αυτά
ακίνδυνα. Όπως δηλώθηκε από τους εκπροσώπους του ΟΗΕ, η μόνη δέσμευση
που αναλαμβάνεται είναι να κατακρατήσουν στο πλοίο τα πλέον επικίνδυνα
χημικά (που δεν μας λένε πόσα θα είναι).
Κι εδώ όμως οι δηλώσεις
είναι αντιφατικές, διότι άλλοτε δηλώνεται από επίσημα χείλη ότι θα
πωληθούν(;) σε χώρες που τα χρειάζονται για ειρηνικές χρήσεις, άλλοτε
ότι θα πάνε σε εγκαταστάσεις θερμικής καταστροφής τους στη Γερμανία.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι εύλογα και αδικαιολόγητα αναπάντητα, μέχρι τώρα:
Αφού ούτως ή άλλως μία μεγάλη ποσότητα επικίνδυνων χημικών αποβλήτων
που θα προκύψουν από την υδρόλυση, θα μεταφερθεί δια θαλάσσης στις
εγκαταστάσεις θερμικής καταστροφής στη Γερμανία, τότε γιατί δεν
μεταφέρονται κατευθείαν και οι 800 τόνοι χημικών, ώστε να μην υπάρχει
ανάγκη υδρόλυσης και απόρριψης οιασδήποτε ποσότητα υδαρών αποβλήτων στη
Μεσόγειο;
Η επιχειρηματολογία ότι επιλέγεται να γίνει αρχικά
υδρόλυση στη Μεσόγειο, γιατί εκεί θα υπάρχουν μικρότεροι κίνδυνοι για
το πλοίο, δεν ισχύουν, αφού ούτως ή άλλως τελικά τα πλέον επικίνδυνα
απόβλητα θα μεταφερθούν δια θαλάσσης στις εγκαταστάσεις ξηράς για
θερμική καταστροφή στη Γερμανία.
Σημειωτέον ότι η μεταφορά δια
ξηράς ή δια αέρος των τελικών χημικών που θα μείνουν, έχει απορριφθεί,
γιατί είναι απείρως πιο επικίνδυνη από την μεταφορά δια θαλάσσης.
Η ‘’κοινωνία αξιών’’ καλεί τη Κυβέρνηση και το υπουργείο Εξωτερικών:
1. Να πάψουν να αδρανούν και να συνεργασθούν ταχύτατα με τις λοιπές
χώρες της Μεσογείου, αξιοποιώντας τις πολλές δυνατότητες που δίνονται
από το διεθνές δίκαιο ώστε να μην επιτραπεί η υδρόλυση των χημικών και η
απόρριψη των επικίνδυνων αποβλήτων στη Μεσόγειο.
2. Να απαιτήσουν
την επιβίβαση στο πλοίο ειδικής μικτής πολυεθνικής επιτροπής από
κατάλληλους επιστήμονες και με τη συμμετοχή Ελλήνων, που να επιβλέπουν
την τήρηση των συμφωνηθέντων.
Το θέμα της καταστροφής του
περιβάλλοντος που ζούμε δεν ενδείκνυται για ολιγωρίες, φοβίες και το
κυριότερο για ‘’πολιτικά ανταποδοτικά οφέλη’’
Οι πιο κραυγαλέες υποθέσεις διαφθοράς δημόσιων λειτουργών είναι αυτές με τα εξοπλιστικά προγράμματα.
Πρέπει να εκμεταλλευθούμε την ευκαιρία που μας δίνει η δικαιοσύνη και
να δομήσουμε ένα καλύτερο σύστημα που να αποτρέπει την επανεμφάνιση των
ιδίων φαινομένων. Γιατί η διαφθορά στα εξοπλιστικά προγράμματα οφείλεται
εν πολλοίς και στο σύστημα επιλογής,
ανάθεσης και υλοποίησης των εξοπλιστικών προγραμμάτων, που δίνει την
ευκαιρία σε επίορκους δημόσιους λειτουργούς να αθετήσουν τον όρκο τους
(πολιτικούς, συμβούλους και στρατιωτικούς).
Υπάρχουν εσωτερικά
παθογενή ζητήματα στην ανάθεση και εκτέλεση των συμβάσεων για τα
εξοπλιστικά. Η διαφθορά στην άμυνα εκδηλώνεται με διάφορες μορφές, όπως
στη τιμή και στη διαπραγμάτευση του ποσού, στην επιλογή των οπλικών
συστημάτων (εάν τα επιλεγέντα οπλικά συστήματα εξυπηρετούν τον
στρατηγικό και επιχειρησιακό σκοπό) και στην υλοποίηση των συμβάσεων
(στην επιλογή του κατάλληλου αναδόχου).
1. Αυτοτελής νομική
υπηρεσία: Είναι σαφής η ανάγκη του ΥΠΕΘΑ, να έχει αυτοτελή νομική
υπηρεσία που να εξυπηρετεί και το ΓΕΕΘΑ και τους κλάδους των Ε.Δ. και
όχι απλούς νομικούς συμβούλους. Η νομική αυτή υπηρεσία να παρέχει
υπεύθυνα υποστήριξη σε όλα τα στάδια της υλοποίησης των συμβάσεων και
της παραλαβής των εξοπλισμών.
2. Στρατηγικές και επιχειρησιακές
ανάγκες ρεαλιστικές: Η βάση για την αιτιολόγηση κάθε οπλικού συστήματος
είναι το στρατηγικό δόγμα και οι επιχειρησιακές ανάγκες που πρέπει να
υποστηριχθούν με αυτό το σύστημα. Στο στρατηγικό σχεδιασμό, υπάρχουν
διαφορετικά μοντέλα. Η Αμερική σχεδιάζει με μαξιμαλιστικό τρόπο
βασιζόμενη στο πιο ακραίο και χειρότερο σενάριο (worst case scenario).
Το ΝΑΤΟ καταρτίζει στρατηγικό σχέδιο με βάση ένα μεσαίο ρεαλιστικό
σενάριο, γιατί μπορεί να βασισθεί και στα οπλικά αποθέματα κάθε χώρας
μέλους. Η Ελλάδα λειτουργεί εν πολλοίς σε μαξιμαλιστική βάση (πολλές
φορές τα στρατηγικά δόγματα είναι υπερβολικά και απαιτούν τεράστιο
αριθμό εξοπλισμών), ενώ θα πρέπει να μεταβεί σε σχεδιασμό με βάση ένα
μέτριο ρεαλιστικό σενάριο, καθώς θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και οι
διαθέσιμοι πόροι και οι επιδιωκόμενες επιχειρησιακές συνέργιες μεταξύ
των κλάδων στην υποστήριξη κάθε δόγματος.
3. Τεκμηρίωση της ανάγκης
εξοπλισμών: Η ανάγκη για την πρόκριση ενός εξοπλιστικού προγράμματος,
τεκμηριώνεται πάνω στα στρατηγικά και επιχειρησιακά δόγματα, που πολλές
φορές διογκώνονται για να δικαιολογήσουν μία επιβαλλόμενη τεχνηέντως
ανάγκη εξοπλιστικού προγράμματος. Η ανάγκη αυτή μπορεί να προκαλείται
είτε από άλλο φορέα (π.χ. μία χώρα μας γνωστοποιεί ότι μπορεί να μας
πουλήσει οπλικά συστήματα και προβάλλονται ανταποδοτικά πολιτικά οφέλη
αν τα αγοράσουμε) είτε από την ίδια την Ελλάδα που χρειάζεται προμήθεια
οπλικών συστημάτων, οπότε πρόκειται για ουσιαστική ανάγκη. Και σε αυτή
όμως τη περίπτωση μπορεί να επιλεγούν οπλικά συστήματα μετά από
πολιτικές πιέσεις από κάποια χώρα για να επιλεγούν τα δικά της.
4.
Αποφυγή χειραγώγησης του διοικητικού συστήματος: Εάν η ανάγκη είναι
πραγματική και ουσιαστική, τότε η τεκμηρίωσή της είναι εύκολη. Στην
περίπτωση που η ανάγκη είναι πλασματική, τότε επιχειρείται χειραγώγηση
του διοικητικού συστήματος για την τεκμηρίωσή της, αφού θα πρέπει πρώτα
να προβληθεί η στρατηγική/επιχειρησιακή ανάγκη και να εγκριθεί, να
δημιουργηθεί δηλαδή η ανάγκη και να χειραγωγηθούν οι επιτροπές για
προβολή της συγκεκριμένης επιλογής.
5. Υπερβολικές αρμοδιότητες της
ΓΔΑΕΕ: Κρίσιμο σημείο όπως έχει αποδειχθεί από τις καταδίκες πολιτικών
και συμβούλων μέχρι τώρα, είναι και ο ρόλος του επιτελείου του Υπουργού,
σήμερα της ΓΔΑΕΕ, που ανήκει διοικητικά στον Υπουργό. Η συγκέντρωση
όλων των αρμοδιοτήτων στη ΓΔΑΕΕ, που έχει την ευθύνη όλων των
διαδικασιών από την υπογραφή των συμβάσεων και τις διαδικασίες
επιλογής, της διαπραγμάτευσης, μέχρι και του καθορισμού των αρμοδιοτήτων
όλων των επιτροπών, ακόμη και της έγκρισης των μελών τους για την
επιλογή, αξιολόγηση και εκτέλεση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, δίνει τη
δυνατότητα χειραγώγησης όλης της διαδικασίας. Οι περισσότερες από τις
αρμοδιότητες αυτές μπορούν να αφαιρεθούν από την ΓΔΑΕΕ και να αναληφθούν
με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και διαφάνεια από το επιτελείο του
ΓΕΕΘΑ.
6. Ευθύνη του ΚΥΣΕΑ: Σημαντική είναι και η ευθύνη του
ΚΥΣΕΑ, που λαμβάνει τις τελικές αποφάσεις και θα έπρεπε να αντιδρά και
να μην εγκρίνει τις περιπτώσεις προβολής υπερβολικών στρατηγικών
δογμάτων και εξοπλιστικών αναγκών.
7. Αρμοδιότητες εποπτικών
αρχών: Ως εποπτικό όργανο λειτουργεί η σχετική Επιτροπή στη Βουλή, που
εγκρίνει τα προγράμματα, αλλά θα πρέπει να ξεπεράσει τα προβλήματα
πολιτικών ανταγωνισμών και να λειτουργεί ορθολογικά με βάση το δημόσιο
συμφέρον. Στην Ολλανδία σημαντικό ρόλο διαδραματίζει το Ελεγκτικό
Συνέδριο καθώς δεν πραγματοποιείται καμία προμήθεια αμυντικού εξοπλισμού
χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του Ελεγκτικού Συνεδρίου το οποίο ελέγχει την
τιμή. Στην Ελλάδα, το ελεγκτικό συνέδριο έχει περιορισμένη αρμοδιότητα
ως εποπτική αρχή και με την παρούσα δομή δεν μπορεί να εφαρμοστεί
ανάλογη διαδικασία με το Ολλανδικό μοντέλο. Θα μπορούσε όμως να αναλάβει
πιο διευρυμένες αρμοδιότητες, με προβλέψεις τέτοιες, ώστε να μην
επιφέρει σημαντικές καθυστερήσεις στην συνολική διαδικασία.
8.
Αποφυγή διάχυσης της ευθύνης με πολυπλοκότητα : Μέσω της ύπαρξης πολλών
επιτροπών διαχέεται η ευθύνη και δεν μπορεί να προσδιοριστεί με
βεβαιότητα ποιος πραγματικά χειραγωγήθηκε και φταίει για τη διαφθορά.
Την αποκλειστική αρμοδιότητα και συνολική ευθύνη, σε ότι αφορά το
σχεδιασμό, την επιλογή και την υλοποίηση των εξοπλισμών, θα πρέπει να
την αναλάβει ο Α/ΓΕΕΘΑ, ο οποίος περιβάλλεται και από τους αρχηγούς των 3
κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων και έχει επαρκές επιτελείο και καλύτερους
μηχανισμούς ελέγχου, σε σχέση με το οποιοδήποτε υδροκέφαλο επιτελείο
συμβούλων του Υπουργού. Ο ρόλος της ΓΔΑΕΕ να περιοριστεί μόνο στο
επίπεδο υπογραφής των συμβάσεων και διενέργειας διαγωνισμών.
9.
Διαφάνεια στη διαπραγμάτευση και στις τιμές: Αναφορικά με τον τρόπο
προσδιορισμού της τιμής, η Ελλάδα στο παρελθόν επέλεγε να προμηθευτεί
νέα οπλικά συστήματα γιατί πετύχαινε χαμηλότερη τιμή. Όμως αυτό
μεταφράστηκε από το διεφθαρμένο περιβάλλον σε ευκαιρία για
υπερτιμολογήσεις, αφού στα καινούρια οπλικά συστήματα δεν υπάρχουν
συγκριτικά στοιχεία κόστους (αγοράς από άλλα κράτη). Η καλύτερη λύση
είναι η συμμετοχή της χώρας σε διακρατικές κοινοπραξίες για την
συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων που θα έχουν τελικά μεγαλύτερη
αποτελεσματικότητα σε όλα τα επίπεδα και θα επιτυγχάνονται διαφανείς
διακρατικές διαπραγματεύσεις και συμφωνίες. Όσον αφορά την τιμή, αυτή θα
είναι συγκεκριμένη και δεν θα παρέχονται μεγάλες δυνατότητες
διαπραγμάτευσης.
10. Αποφυγή Κατάτμησης των προγραμμάτων και των
υπερτιμολογήσεων: Έξ ίσου σημαντική παθογένεια είναι και η κατάτμηση των
εξοπλιστικών, με διαφορετικές συμβάσεις και προγράμματα, όσον αφορά
φορείς, συστήματα, όπλα, πυρομαχικά κλπ. Η κατάτμηση αυτή ανεβάζει κατά
πολύ το συνολικό κόστος πρόσκτησης ενός φορέα, αφού αλλάζουν σημαντικά
τα αρχικά σχέδια, τα όπλα και τα συστήματα που θα φέρουν. Ταυτόχρονα
δίνονται ευκαιρίες για διαφθορά με την διόγκωση του κόστους, χωρίς να
υπάρχει δυνατότητα συγκριτικών στοιχείων (λόγω των αλλαγών αυτές δεν
μπορούν να συγκριθούν με τις τιμές που πέτυχαν άλλες χώρες για ίδιους
φορείς με άλλα συστήματα). Απαραίτητη συνεπώς προϋπόθεση που θα βοηθήσει
καθοριστικά τη διαφάνεια είναι να μην γίνεται κατάτμηση και οι μελέτες
να έχουν συγκριτικά στοιχεία τιμής για τα ίδια οπλικά συστήματα που
ενδεχόμενα αγοράσθηκαν και από άλλες χώρες.
11. Υπολογισμός κόστους
κύκλου ζωής: Είναι πλέον απαίτηση να προϋπολογίζεται και να
παρουσιάζεται και το κόστος κύκλου ζωής ως καθοριστικό στοιχείο για την
επιλογή ενός οπλικού συστήματος. Σημαντικό επίσης είναι, να αξιοποιηθεί η
δυνατότητα που δίνει το θεσμικό πλαίσιο για επαναδιαπραγμάτευση, σε
περίπτωση που διαπιστώνονται υπερβολικές προσφορές και αποτιμήσεις.
12. Αποτελεσματικότητα στις ρήτρες ακεραιότητας: Στο νόμο του 2011,
υπάρχουν οι ρήτρες ακεραιότητας, αλλά δημιουργείται προβληματισμός για
την αποτελεσματικότητά τους, αφού οι δικαστικές διαμάχες που θα
προκύψουν, μέχρι να βγουν τελεσίδικες αποφάσεις, δεν επιτρέπουν την
επιβολή των επιπτώσεων. Επίσης πρέπει να επανεξεταστούν οι ρήτρες
διαιτησίας και καθυστερήσεων, ώστε να προβλέπονται σε όλα τα στάδια του
κάθε προγράμματος και να λειτουργούν αποτελεσματικά.
13. Οι πληρωμές να συμβαδίζουν με την εξέλιξη του έργου και να μην δίνονται τα χρήματα προκαταβολικά.
14. Μείωση του Απόρρητου χαρακτήρα: Σε ότι αφορά το απόρρητο χαρακτήρα
των περισσοτέρων προγραμμάτων, στην σημερινή εποχή της πληροφορίας δεν
είναι ρεαλιστικός. Θα πρέπει συνεπώς υπέρ της διαφάνειας και της
αποτροπής της πιθανότητας διαφθοράς, να μειωθούν στο ελάχιστο τα
απόρρητα προγράμματα και να μειωθούν οι εξαιρέσεις που εξακολουθούν να
υφίσταται στο νόμο του 2011.
15. Αποφυγή ‘’Bottle necks’’
στην οργάνωση: Επίσης δεν θα πρέπει για λόγους λειτουργικότητας αλλά
και αποφυγής αυξημένων δυνατοτήτων χειραγώγησης της διαδικασίας από
κάποιον, να υπάρχουν τα λεγόμενα ‘’bottle necks’’ στην οργάνωση. Δηλαδή
τα κομβικά εκείνα πρόσωπα η φορείς στα οποία να συγκεντρώνονται
καθοριστικές αποφασιστικές αρμοδιότητες, στα ενδιάμεσα στάδια της
διαδικασίας (όπως είναι η ΓΔΑΕΕ) .
16. Ευθύνη και
αρμοδιότητες: Οι αρχηγοί κλάδων και ο ΑΓΕΕΘΑ πρέπει να έχουν την ευθύνη
για το επιχειρησιακό κομμάτι καθορισμού των αναγκών και υλοποίησης των
οπλικών προγραμμάτων, ενώ ο υπουργός και πρόεδρος του ΣΑΜ (Συμβουλίου
Άμυνας) θα πρέπει να έχει την πολιτική ευθύνη, την συνολική εποπτεία,
την ευθύνη εισήγησης στο ΚΥΣΕΑ και διαχείρισης της πολιτικής απόφασης.
Η στρατιωτική ηγεσία θα πρέπει με προτάσεις και βούληση να αναλάβει τις
ευθύνες της και να απαιτήσει τις αρμοδιότητες που της ανήκουν καθώς
και το ταχύτατο ξεκαθάρισμα επί των ευθυνών που προκύπτουν για τα
στελέχη της.
Πρέπει να αντιδράσει στην προσπάθεια μετάθεσης των
ευθυνών σε υπηρεσιακούς παράγοντες που έντεχνα μεθοδεύθηκε και
προβάλλεται από το πολιτικό σύστημα.
Πολιτικοί και σύμβουλοί τους έχουν καταδικασθεί μέχρι τώρα και όχι στρατιωτικοί εν ενεργεία. Ας μην το ξεχνάμε αυτό.
Αν ενέχονται εν ενεργεία στελέχη, ας απαιτήσουν ταχύτατη διαλεύκανση
και ας προφυλάξουν τις ένοπλες δυνάμεις από την λάσπη που εκτοξεύουν
προς κάθε κατεύθυνση οι ένοχοι.
Ξαφνικά, αγχωμένα, θυμήθηκαν όλοι μια ανάσα πριν τις ευρωεκλογές τις συνεργασίες.
Κάποιοι με περίσσεια ''δημοκρατικότητας'', καλούν όλους τους άλλους να
ενταχθούν στο σχήμα τους, υπό την ηγεσία τους ‘’εννοείται’’!!!
Άλλοι πάλι ψάχνουν για την κολυμβήθρα του Σιλωάμ είτε σε ξενιστές είτε αλλάζοντας όνομα, πιστεύοντας ότι έτσι θα ξαναμπούν αμόλυντοι στο ‘’παιχνίδι’’, με τα ίδια μυαλά της μικροπολιτικής όμως.
Η ‘’κοινωνία αξιών’’ και οι ‘’Δημοκρατικοί’’ (η μόνη συνεργασία που
πέτυχε, συνεχίζει να προχωρά γιατί έγινε με δημοκρατικούς, συνεπείς και
καθαρούς όρους), έχουν κάνει μία πρόταση εδώ και μήνες.
Την έκθεση
σε εκλογές με κοινό ευρωψηφοδέλτιο όσων πολιτικών σχηματισμών και
κινήσεων έχουν συναφείς θέσεις για την Ευρώπη, χωρίς κομματικό
χαρακτήρα, αλλά με τους ικανότερους, που να μπορούν να εκπροσωπήσουν
δυναμικά τη χώρα στα ευρωπαϊκά όργανα, χωρίς αρχηγικά καπελώματα, χωρίς
πόλεμο για να μπουν οι ‘’δικοί μας’’ κλπ.
Έκτοτε πολλοί
προσπάθησαν να διαμορφώσουν τις δικές τους κακέκτυπες προτάσεις
συνεργασίας, οι οποίες βασίζονται σε ψηφοθηρικούς και μόνο λόγους και
δεν καταφέρνουν να κρύψουν τις ηγεμονικές βλέψεις και τις υστερόβουλες
προσωπικές επιδιώξεις.
Η ‘’κοινωνία αξιών’’ και οι Δημοκρατικοί,
συνεχίζουν να διαβουλεύονται με άλλους πολιτικούς σχηματισμούς και
πολιτικές κινήσεις, επιδιώκοντας να διευρυνθεί η ομάδα αυτών, που με
αρχές μπορούν να συνεργασθούν αποτελεσματικά για την βέλτιστη
εκπροσώπηση της χώρας μας στο ευρωκοινοβούλιο.
Αγαπητοί φίλοι
Πριν από πολλούς μήνες και πολύ πριν αποκαλυφθούν οι ευθύνες για τα
κόκκινα δάνεια που δόθηκαν χαριστικά σε γνωστούς επιχειρηματίες είχαμε
γράψει:
ΜΗΠΩΣ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ‘’ΙΕΡΕΣ ΑΓΕΛΑΔΕΣ’’ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ;
Δεν είναι λίγοι επιστήμονες σε όλο τον κόσμο που ισχυρίζονται ότι η
παγκόσμια κρίση προήλθε από τις κακές πρακτικές και τη διαπλοκή του
χρηματοπιστωτικού συστήματος με το πολιτικό σύστημα.
......................................................
Στην Ελλάδα αυτό που βιώνουμε σε καθημερινή βάση σε ότι αφορά το
τραπεζικό σύστημα είναι η συνεχής προσπάθεια να διασωθεί, οι συνεχείς
ανακεφαλαιοποιήσεις, η έλλειψη ουσιαστικών ελέγχων των θεσμικών οργάνων
σε όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα, με αποτέλεσμα να συνεχίζουν να
παίζονται τεράστια παιχνίδια στη πλάτη των μικροεπενδυτών, των
συναλλασσομένων, αλλά και όλων των πολιτών που επωμίζονται στην ουσία τα
αποτελέσματα των κακών πρακτικών τους.
Αυτό που βλέπουμε
καθημερινά είναι μονομερείς πράξεις αυθαιρεσίας από τις Τράπεζες,
καταχρηστική αλλαγή των όρων δανεισμού, μετακύληση διαφόρων εξόδων,
επιβαρύνσεων και κινδύνων στους συναλλασσομένους μαζί τους. Ταυτόχρονα
έχουν σταματήσει οι χρηματοδοτήσεις της αγοράς και η παροχή εγγυήσεων,
με αποτέλεσμα οι τράπεζες να μην επιτελούν το βασικό ρόλο για τον οποίο
πήραν την άδεια λειτουργίας, ενώ συνεχίζεται επί μακρόν η προσπάθεια να
στηριχθούν με συνεχείς επιβαρύνσεις του χρέους της χώρας.
Οι
δικαιολογίες που εκφράζουν μεταθέτοντας τις ευθύνες αλλού για τα κόκκινα
δάνεια, είναι τουλάχιστον ανεύθυνες και αφελείς. Τα περισσότερα από τα
κόκκινα δάνεια είχαν δοθεί χωρίς ουσιαστικές διασφαλίσεις είτε σε
διαπλεκόμενους και κομματικά προσκείμενους με χαριστικές προβλέψεις,
είτε στη προσπάθεια να ανέβουν τα μπόνους των στελεχών. Τα ομόλογα
επίσης που είχαν στα χέρια τους, αποκτήθηκαν στη προσπάθειά τους να
στηρίξουν το πολιτικό σύστημα με το οποίο έχουν σφιχταγκαλιαστεί εδώ και
πολλά χρόνια και το χρηματοδοτούν με απολύτως επισφαλή τεράστια δάνεια.
Απλοί Τραπεζικοί υπάλληλοι έγιναν σε μερικά χρόνια κορυφαίοι
μεγαλοτραπεζίτες, στηριζόμενοι από το κομματικό σύστημα που νέμεται το
δημόσιο χρήμα.
...............................................................
Σήμερα μετά από τόσα χρόνια προσπαθειών οι τράπεζες ακόμη θέλουν να
διασωθούν, ακόμη δεν έχουν εξυγιανθεί, ο χάρτης του τραπεζικού
συστήματος έχει αλλάξει πλήρως, τα μεγάλα και αδιαφανή χρηματιστηριακά
παιχνίδια με τις τραπεζικές μετοχές συνεχίζονται ανεξέλεγκτα και με
ωφελημένους πάντα τους γνωστούς ''επιχειρηματίες και τους ''πολιτικά''
ευνοούμενους. Το σφιχταγκάλιασμα του πολιτικού συστήματος με τους
τραπεζίτες συνεχίζεται.
Οι ευθύνες όλων αυτών είναι τεράστιες για
την κατάρρευση της οικονομίας και την αδυναμία ανόρθωσης της και ο κάθε
πολίτης αναρωτιέται:
‘’Μήπως τελικά οι Τράπεζες είναι οι ιερές αγελάδες της οικονομίας; ‘’
Μένει να δούμε τι θα αποκαλυφθεί ακόμη!
Αγαπητοί φίλοι καλημέρα σας
Στην προσπάθεια μας να διαγνώσουμε το σημερινό περιβάλλον και να
διαμορφώσουμε την μετα-ιδεολογία που θα χαρακτηρίζει τις πολιτικές του
‘’αύριο’’, διαπιστώνουμε στην Ελλάδα του ‘’σήμερα’’, την σύγκρουση δύο
κυρίαρχων τάσεων.
Η μία τάση είναι αυτή του ‘’συντηρητισμού’’ και η άλλη αυτή της ‘’μονοτονίας’’ στη μονοδιάστατη αντίληψη για την οικονομία.
Λέγοντας ‘’συντηρητισμό’’, περιγράφουμε με λίγα λόγια την επιθυμία να
διατηρηθούν οι ξεπερασμένες θεωρητικές ιδεοληψίες και τα στερεότυπα, να
μην αλλάξει ο τρόπος ζωής, να μην μεταβληθούν σημαντικά οι συντελεστές
παραγωγής και κοινωνικής οργάνωσης.
Σε ότι αφορά την έννοια της
‘’μονοτονίας στη μονοδιάστατη αντίληψη για την οικονομία’’, κυριαρχεί
μία μονοτονία στην επίτευξη μόνο οικονομικών στόχων. Οι κοινωνικές
ανάγκες δεν αναγνωρίζονται και υπάρχει αδιαφορία για την κοινωνική
αποδόμηση που συντελείται.
Έχει αποδειχθεί ιστορικά, κοινωνικά και
βιολογικά, ότι όπου στη φύση και στην ιστορική ανθρώπινη εξέλιξη,
εμφανίσθηκε μία τέτοια διαδικασία ‘’μονοτονίας’’, επέφερε τεράστιες
κοινωνικές και φυσικές αντινομίες και αποκλίσεις, αφού δημιούργησε
‘’γίγαντες, μεταλλάξεις και άλλα τέρατα’’.
Χωρίς έκπληξη, θα διαπιστώσουμε ότι τις δύο αυτές τάσεις τις υπηρετούν σήμερα οι εκπρόσωποι του διαμορφωμένου διπολισμού.
Την ‘’συντηρητική’’ προσέγγιση την εκφράζει η αριστερά και το πλήθος των νεο-συντηρητικών ‘’κεντρο-αριστερών’’ καιροσκόπων.
Την ‘’μονοτονία’’ της μονοδιάστατης κυριαρχίας της οικονομίας, όπου
κυριαρχούν οι αριθμοί, την υπηρετούν άκριτα τα κόμματα της
συγκυβέρνησης. Στην προσέγγιση αυτή η κοινωνία γίνεται στόχος
καθημερινά, αξίες και αρχές υποτάσσονται στην μονοδιάστατη αυτή
οικονομική λογική, με τελικό αποτέλεσμα να καταστρέφονται περισσότερα
από όσα δημιουργούνται.
Η ‘’κοινωνία αξιών’’ εκφράζει σήμερα
μία ρεαλιστική ριζοσπαστική ιδεολογία, στον αντίποδα και των δύο αυτών
ξεπερασμένων και αναποτελεσματικών πολιτικών. Εκπροσωπεί το κοινωνικό
κέντρο, με ιδεολογία τον κοινωνικό φιλελευθερισμό και δεν ενστερνίζεται
την λογική της απλής ‘’συντηρητικής αντιπαράθεσης - συμμόρφωσης’’ με το
σύστημα, που χαρακτήριζε ιστορικά τα κεντρώα κόμματα.
Η ‘’κοινωνία αξιών’’ ενστερνίζεται την αντίληψη της ‘’ριζικής εναντίωσης’’ στο παθογενές αυτό σύστημα.
Αντιτίθεται στην ‘’μικρο-διαχείριση’’ που κυριαρχεί στη συγκυβέρνηση
σήμερα, όπου η πολιτική έχει καταρρεύσει και όλα υπακούουν σε μία
‘’λογιστική μικρο-διαχείριση’’.
Η πολιτική για μας είναι
εμπνευστής, ομπρέλα και καθοδηγητής συνάμα, οφείλει να δείχνει τον δρόμο
και να διαμορφώνει τον πιο αποτελεσματικό τρόπο υλοποίησης,
εξουσιοδοτώντας τους καταλληλότερους για την διακυβέρνηση, χωρίς να αυτο
- ακυρώνεται.
Οι προσπάθειες μας στηρίζονται σε αξίες και
διέπονται από το πνεύμα ενός πολυδιάστατου, καθολικού εκσυγχρονισμού. Η
οικονομία είναι μία από τις συνιστώσες της κοινωνικής ζωής. Πρέπει να
υποστηρίζει ένα ευρύτερο σκοπό, την κοινωνική ευημερία.
Οι αρχές και οι αξίες πάνω στις οποίες στηρίζεται αυτή η μετα-ιδεολογία είναι:
• Οι αρχές του κοινωνικού φιλελευθερισμού
• Η κοινωνική δικαιοσύνη,
• Η εθνική κυριαρχία στον σκληρό της πυρήνα (που βασίζεται στο
Σύνταγμα, προστατεύει τη χώρα, τους πολίτες, τα Συνταγματικά δικαιώματα,
τον πολιτισμό),
• Οι σταθερές πολιτιστικές και πνευματικές αξίες που κληρονομήσαμε,
• Η πατρίδα, ως ένα από τα βασικά στοιχεία στη διαμόρφωση της νέας μετα-ιδεολογίας.
Σε αυτές τις αρχές και αξίες βασίζεται και η διαχείριση των παρακάτω σημαντικών ζητημάτων:
• Της ανεκτικότητας στην ποικιλομορφία και στη διαφορετικότητα
• Της δυνατότητας κανονιστικής διευθέτησης των αναπόφευκτων συγκρούσεων
που θα υπάρξουν, μεταξύ των διαφόρων κέντρων εξουσίας και των
διαφορετικών αξιών σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία.
Υποκείμενο
της πολιτικής αυτής μετα-ιδοελογίας, δεν είναι η τάξη, η φυλή ή το
άτομο, αλλά ο ‘’άνθρωπος - πολίτης’’ με την έννοια της ‘’ύπαρξης’’, που
ζει τη ζωή του ως κοινωνικό και πολιτικό όν, με φυσικά και συμβατικά
δικαιώματα και υποχρεώσεις.
Μόνο έτσι θα μπορέσει αυτός ο
‘’άνθρωπος - πολίτης’’, σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο να διαμορφώσει
τις καλύτερες δυνατές συνθήκες ώστε να μπορέσει να ‘’υπάρξει’’
αποτελεσματικά για μία καλύτερη ζωή.
Αγαπητοί φίλοι
Οι εξελίξεις που διαμορφώνονται μετά από τις μαρτυρίες για τα
εξοπλιστικά και η ένοχη στάση του πολιτικού συστήματος, που έντεχνα
καλύπτεται πίσω από τις ‘’αποκαλύψεις’’, μας κάνουν να σκεφθούμε ότι ‘’η
εποχή της αθωότητας τελείωσε’’.
Τελείωσε η εποχή που τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, αφοσιωμένα στα
υπηρεσιακά τους καθήκοντα ασχολούνταν με το λειτούργημά τους, τις
οικογένειες τους, το πως θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους, πως θα σπουδάσουν
έντιμα και πως θα χαίρουν εκτίμησης στην ελληνική κοινωνία.
Πέρασε η εποχή που δεν ήταν ανάγκη να ενεργήσουν για να προστατεύσουν τον εαυτό τους και τα δικαιώματά τους.
Πέρασε η εποχή που παρά την δυσφήμιση που είχαν υποστεί από την χούντα,
εν τούτοις είχαν καταφέρει με τη σοβαρότητα, τον επαγγελματισμό και τη
συνέπεια να κατατάσσονται ως θεσμός στις πρώτες θέσεις της αξιολόγησης
του κόσμου λόγω αυτών ακριβώς των χαρακτηριστικών.
Σήμερα καταρρίπτονται σιγά σιγά όλα.
Το πολιτικό σύστημα στην προσπάθεια του να μειώσει την δριμύτητα των
λαθών του, τεχνηέντως, αποδομεί και τις ένοπλες δυνάμεις, καταστρέφει
την εικόνα τους, αμφισβητεί ύπουλα την εντιμότητά τους. Για να μπορέσει
να συντηρηθεί στις θέσεις του, καθημερινά, δίνει βορά σε ένα κοινωνικό
κανιβαλισμό και μία άλλη κοινωνική ομάδα, στη λογική ότι ευθύνονται κι
άλλοι, στη λογική του ‘’όλοι μαζί τα φάγαμε’’.
Και σε αυτό έχουν
τεράστια ευθύνη και οι ηγεσίες των Eνόπλων Δυνάμεων που επέτρεψαν στον
κομματισμό και στο πελατειακό κράτος να διαφθείρει τις ένοπλες δυνάμεις.
Δεν είναι αργά όμως. Όλα μπορούν να αναστραφούν.
Χρειάζεται αποφασιστικότητα και σθένος από τις νυν ηγεσίες των E. Δ. για
να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να απαιτήσουν από το πολιτικό σύστημα την
πλήρη διαλεύκανση των υποθέσεων. Να επιβάλλουν απόλυτο αποκομματισμό ,
καταπολέμηση των πελατειακών σχέσεων, κάθαρση και συνολική αξιοκρατική
ανοικοδόμηση των Ε.Δ.
Είναι σίγουρο ότι θα υπάρξουν θύματα από την σύγκρουση αυτή.
Είναι όμως ευκαιρία για τους αρχηγούς να αναλάβουν τον ηγετικό ρόλο που
όλοι μας περιμένουμε, με προσωπικό κόστος και να αποκαταστήσουν το
κύρος των Ε. Δ. στην εμπιστοσύνη του κόσμου. Θα είναι ο πρώτος
οργανισμός του Δημόσιου τομέα που ξεκίνησε την ριζική μεταρρύθμιση μόνος
του, που ξερίζωσε τα παθογενή στοιχεία και σεβάσθηκε το λειτούργημα του
έναντι των Ελλήνων πολιτών.
Ένας οργανισμός που καθοδηγείται
από πραγματικούς ηγέτες που έχουν συναίσθηση του ρόλου των Ενόπλων
Δυνάμεων και αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους έναντι των στελεχών τους, τα
οποία παρακολουθούν άφωνα και χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν τις
εξελίξεις.
